Ambitie

Ambitie associeerde ik altijd met carrièregericht zijn. Als men mij vroeg of ik als steenbok zijnde mijzelf herkende in het ambitieus zijn antwoordde ik dan ook met een volmondig "nee". Ik geef namelijk geen zier om carrière maken.Ik wil wel werken en ik wil mijn werk ook zo goed mogelijk doen maar ik ambieer geen topfunctie.
Maar langzamerhand begint het mij duidelijk te worden dat je ambitie ook op een andere manier kan uitleggen. Ambitie kan ook betekenen alles uit jezelf  halen of de dingen die je doet goed willen doen.En zo bekeken ben ik juist rete-ambitieus. Als ik iets doe wil ik het goed doen. Ik wil weten dat ik mij 100% heb ingezet. ik wil mijn uiterste best hebben gedaan en eigenlijk wil ik dat ik het het beste van allemaal heb gedaan.
Kortom, ik leg de lat nogal hoog voor mezelf. Want ondanks dat ik een vrij hoge intelligentie heb, een redelijke mate van lenigheid en diverse kwaliteiten ben ik ook de eerste om toe te geven dat ik geen uitblinker ben. Als ik mijn best doe scoor ik waarschijnlijk net boven de middelmaat. En daar kan ik stevig van balen.
Een negatieve kant van mijn ambitie is dus dat ik niet snel tevreden ben over mijn prestaties. Een andere negatieve kant is dat ik bang ben te falen in mijn streven de dingen zo goed mogelijk te doen. Dit kan mij ervan weerhouden dingen te doen. Zo durf ik bijvoorbeeld maar weinig verhalen die in mijn hoofd rondzwerven op te schrijven. Ik ben bang dat ze niet goed genoeg zijn. Ik vind het moeilijk om in groepen te spreken omdat ik denk dat ik niet onderhoudend genoeg ben. Ik kan het werken aan mijn hobby wekenlang uit stellen omdat ik vrees dat het resultaat niet goed genoeg zal zijn. En zo zijn er nog veel meer dingen die ik niet doe omdat ik denk dat ik mijn eigen lat niet kan halen.
Zoals je ziet ben ik een goed voorbeeld van je eigen grootste tegenstander zijn. Die maatstaf heb ik dan weer wel bereikt.

drie

vandaag probeerde ik te hard mijn hoofd leeg te krijgen voor mooie en/of diepzinnige gedachten. Het enige wat ik steeds weer dacht was:"ik wil in bad." Dus dat ga ik zo maar doen

twee

de verwondering van een hond dat naar een grassprietje kijkt wat beweegt door de wind maakt me blij

De eerste

Er zit een verschil tussen de persoon die ik ben en de persoon die ik zou willen zijn. Het wordt tijd dat ik leer kijken vanuit de persoon die ik ben in plaats van alles vertalen naar hoe ik het had moeten doen om de persoon te worden die ik wil zijn

Inspiratie

In Terry Pratchet's schijfwereldreeks staat een prachtverklaring voor inspiratie. Ideeën hangen als een wolk in de lucht en laten kleine deeltjes los. Deze deeltjes vallen als druppels inspiratie naar beneden alwaar ze terecht kunnen komen in de hoofden van bewoners van deze wereld. Als dit gebeurt krijgen deze hoofden het idee te zien. Hiermee kan worden verklaard waarom de boekdrukkunst op 3 verschillende plekken tegelijk werd ontwikkeld.
En eigenlijk vind ik deze verklaring zo gek nog niet. Het gebeurt me heel vaak dat ik met een idee rondloop over een blog, maar het afblaas omdat ik tijdens het surfen al een blog tegenkom met een vrijwel gelijk onderwerp. Of dat ik vol bewondering een blog van iemand lees om 3 klikken later een blog tegen te komen wat er sprekend op lijkt.
Omdat de blogs die ik lees niet allemaal voor iedereen toegankelijk zijn kan ik me hier erg over verbazen. Deze persoon zegt bijna hetzelfde als mijn privevriend. En toch staan ze niet in elkaars vriendenlijst,dus ze kunnen elkaar niet geïnspireerd of (negatiever) gekopieerd.
Maar niet alleen in mijn kleine wereldje gebeuren dat soort dingen.Ook in de grote buitenwereld komt het voor.De geschiedenis heeft veel, heel veel voorbeelden. De boekdrukkunst is natuurlijk een van de bekendste. Ongeveer tegelijkertijd ontwikkeld door een Nederlander en een Duitser. Men is het er nog steeds niet helemaal uit wie de eer van het uitvinden krijgt. Oke het grootste gedeelte van de westerse wereld zou zeggen Gutenberg, maar "wij Nederlanders"denken toch dat het Laurens Janszoon Coster is die deze titel zou moeten krijgen.Of anders toch de vlaming Dick Martens.
Maar ook de telefonie van Bell is niet onomstreden van hem.Of de electriciteit van Edison. Altijd al zijn meerdere mensen met gelijke ontwikkelingen van gelijke ideeën bezig geweest. Bijna alsof de tijd het idee laat ontstaan en het alleen nog maar hoeft worden ontdekt.
Ik vind het een prachtgedachte dat ideeën in de lucht hangen. Met druppeltjes inspiratie om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Al wat we hoeven doen is de inspiratiedeeltjes te ontvangen en gebruiken. Het zou in ieder geval een zeer goede verklaring zijn voor mijn bij vlagen geniale invallen

Opruimmannetjes

Toen Middelste 5 was en we nog niet bezig waren met onderzoeken en diagnoses e.d. heeft hij ooit eens verteld wat er allemaal in zijn hoofd gebeurde.
We lagen samen in zijn bed de dag te bespreken en de volgende dag door te nemen. Zoals altijd lag hij met zijn rug naar me toe, babbelde ik en reageerde hij af en toe. Op een gegeven moment onderbrak hij me: Mam je moet nu maar weggaan want je maakt troep in mijn hoofd.
Ik had geen flauw idee wat hij bedoelde maar merkte direct dat het menens was. En dus ging ik.
Het maakte me wel heel erg nieuwsgierig. Hoe komt een kind van 5 erbij zoiets te zeggen? Wat gebeurt er dan toch allemaal in dat koppie?
Een paar dagen later lag ik weer tegen zijn rug aan te babbelen als hij zich omdraait en zegt:
-Mam,ik doe af en toe heel raar omdat ik zo'n troep in mijn hoofd heb.
-Heb je dat nu ook dan?
-Ja
-Kun je dat niet opruimen dan?
-Nee,want de opruimmannetjes rennen allemaal door elkaar omdat er overal troep is.
-En als jij dan die mannetjes verteld wat ze moeten opruimen?
-Dan stoppen ze alle stukjes van de camping in het hokje camping.En de stukjes school bij de stukjes school.
-Vertel ze dan maar dat ze moeten stoppen met rennen en gewoon al die stukjes moeten opruimen.
-Ja maar dat kan niet,want alles ligt door elkaar en ze weten niet welke stukjes bij elkaar horen en ze stoppen nu alle stukjes door mekaar in de hokjes
-Dan gaan we proberen ze eerst alle stukjes van school op te laten zoeken en die in het hokje school stoppen en dan alle stukjes camping en zo door tot alles opgeruimd is
-er blijft nu nog een heleboel over wat nergens bij hoort
-dan gooien we dat in de prullenbak.Lukt dat
-Ja,ze hebben nu alles opgeveegd,in de container gedaan en de vuilniswagen komt m al legen.

Natuurlijk was ik perplex. Hoe komt ie erbij! Stukjes en hokjes en opruimmannetjes en vervolgens ook nog even een vuilniswagen!!!!
Toen heb ik het maar voor raar maar waar aangenomen.
En nu, anderhalf jaar later kan ik alleen maar zeggen. Niemand had zijn stoornissen beter uit kunnen leggen als hij toen deed.

Genezen?

Geregeld kom ik berichten tegen over het genezen van autisme. En dat soort berichten laten al mijn haren rechtop staan. Hoezo genezen? Zover ik weet is Middelste niet ziek. Hoe kun je iets wat geen ziekte is genezen?
Ook vraag ik me af of we moeten willen dat er "genezing" is. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij andere personen is, maar voor mij is het autisme zo'n wezenlijk onderdeel van Middelste. Nee hij is niet EEN AUTIST, maar het is zo verbonden met zijn persoonlijkheid, aard en karakter dat het hem mede maakt tot wie hij is. Wie ben ik om dat af te keuren?
Hij was welkom toen hij geboren werd, waarom zou hij dat dan nu niet meer zijn? Omdat hij toevallig een paar andere kronkeltjes en verbindinkjes in zijn hersenen heeft dan anderen? Ik denk niet dat ik een abortus had overwogen als ik alles van te voren had geweten. Ook achteraf niet. Waarom zou ik hem dan toch willen veranderen?
Ik heb het gevoel dat autisme genezen net zoiets is als een kunstschilder verbieden creatief te zijn, een linkshandige tot rechtshandigheid te dwingen of iemand met een wiskundig brein Grieks te laten studeren. Het ontkennen van de eigenschappen die de persoon uniek maken.
Als we autisme gaan "genezen"oftewel aanpassen aan maatstaven opgelegd door de samenleving wat wordt dan de volgende stap? Homoseksualiteit natuurlijk,want ook daarvan bestaan bewijzen dat het alleen maar een andere hersenaanleg is. Even een paar jaartjes intensieve training en voila,een echte hetero.
Vervolgens gaan we al die A-studenten 24 per dag begeleiden in wiskundig denken, want er is een groot tekort aan mensen die dat kunnen. En dan is het natuurlijk maar een kleine stap naar het aanpassen van alles wat maatschappelijk minder wenselijk is.

Ook vraag ik me af of Middelste zonder autisme zou willen. Voor hem is niet hij vreemd, maar zijn wij dat.
Ja, ik loop geregeld tegen onbegrip van mijn kant op, maar ik kan niet vinden dat hij moet veranderen omdat ik hem niet begrijp. Ik begrijp Wildersaanhangers ook niet, van natuurkunde heb ik ook nooit iets gesnapt en aan verschillende stromingen binnen het christendom kan ik geen touw vastknopen. Dus dan zou dit allemaal zich maar aan mij moeten aanpassen?

Kortom ik geloof niet dat je iets wat geen ziekte is kunt genezen en ik denk niet dat we het zouden moeten willen.
Laten we gewoon een beetje respect opbrengen voor wie iemand is en ze nemen zoals ze zijn.