Een aantal jaren geleden
had ik op 9 mei een topdag! Zo'n dag die behoort tot één van de mooiste dagen
van mijn leven. Negen mei 2004 is de dag waarop één van de belangrijkste mensen
in mijn leven terugkeerde.
Wat veel mensen niet meer zullen weten is dat het een zondag was. En nog moederdag ook. Na het cadeautjes-in-bedritueel zouden we niks bijzonders meer doen die dag. Het was 10 dagen voor onze huwelijksdag, de voortuin was nog niet helemaal af dus daar gingen we mee aan de slag. Tenminste dat was wat ik dacht.
Aan het begin van de middag ging de telefoon. Mijn moeder. Of ze wel konden langskomen om de tuin te bewonderen. Ik probeerde de boot af te houden en zei dat het nog niet klaar was. Ze wilden toch komen dus ik zwichtte. Tja het was moederdag en mijn moeder vindt het niet zo leuk dat wij daar minder belang aan hechten dan zij dus dat zal het wel zijn waarom ze perse vandaag moet komen.
Gauw nog wat planten in de tuin gezet. Paul nog geholpen met de bielzen die hij aan het plaatsen was en toen de koffie maar aangezet.
Toen mijn ouders er waren trouw koffie ingeschonken en heel hard geprobeerd mijn ergernis te verbergen omdat ze toch eigenlijk wel stoorden. We babbelden wat over het aanstaande huwelijk, de kleding, het feest en de voortuin. Automatisch keek ik bij dat onderwerp naar buiten en zie Rolien, mijn vriendin, kapster en ook visagiste voor de grote dag met Paul staan praten. Verrast zwaaide ik naar haar en stak een kopje in de lucht met de vraag of ze koffie wou. Op dat zelfde moment zie ik Janine, een andere vriendin aan komen lopen met mijn toenmalige schoonzusje. Helemaal verbouwereerd door deze vreemde combinatie van mensen loop ik naar de deur, zie Paul grinniken en dan valt het kwartje. Ik krijg een vrijgezellenfeestje!!!
Inderdaad kwamen ook mijn beide andere schoonzusjes aangelopen. Ik werd door de dames naar boven gebonjourd, waar Rolien een stapel elastiekjes, speldjes en een borstel uit de badkamer trok, Janine mijn make-up doorzocht en samen met Mathilde kleding voor mij uitzocht. Tien minuten later stond ik omgekleed en opgetut beneden. Dag mam, dag pap, dag jongens, dag Paul. Tot weet ik wanneer!
Ik werd in de auto gezet bij Rolien en Janine. Bij het uitrijden van de straat zag ik de auto van mijn zwager dus ik zei: Hé wat leuk. Daar rijdt Gijs. Dus Pauls vrijgezellenfeestje is ook nu?I k kreeg een boze blik en ontwijkend antwoord.(later bleek dat Paul dus alles over mijn feest wist maar er niet had bij stilgestaan dat hij er ook 1 kreeg. Vijf minuten na ons vertrek lag hij alweer op z'n knieën in de voortuin terwijl zijn vrienden, broers en zwagers aankwamen. Vond ie leuk!!!)
We reden Meppel uit en draaiden de snelweg op.
-He gaan we naar Groningen. Wat leuk, wat gaan we doen?
-Mond houden. Niks meer vragen
-Ja maar
-nee, echt niet. Is niet leuk
Braaf als ik ben deed ik wat me gezegd werd. Maar omdat ik het toch allemaal wel erg spannend vond begon ik te vertellen over wat me enorm bezig hield die tijd.
Anderhalf jaar voor deze dag was ik het contact verloren met mijn vriendin Marijke. Op een wel heel domme manier. We zijn allebei in die periode verhuisd en waren allebei het verhuisbericht kwijt geraakt in de verhuizing. Alleen wisten we dit niet van elkaar. Het enige wat ik wist was dat ze toen werkte bij de belastingdienst in Apeldoorn.
Bij tijd en wijle deed ik een poging haar te vinden, maar dat bleek heel moeilijk. Teveel M.Mulder's in de wereld om daar de goede tussen te vinden met de gegevens die ik had. En dan liet ik het weer een poos rusten om het na een tijd weer te proberen. Maar steeds liepen mijn pogingen op niets uit.
Toen besloten Paul en ik te gaan trouwen. En het gemis werd groter en groter. Ook vroeg ik mij steeds vaker af of er iets zou kunnen zijn waarom ze maar gen contact met mij opnam(wist ik veel dat zij mijn adres en telefoonnummer ook niet meer had) Weer deed ik een poging haar te vinden maar weer mislukte dat. Ik vertelde dit aan mijn moeder en verzuchtte dat het niet klopte. Mijn bruiloft zonder mijn allerliefste Marijke. ik vertelde alles wat ik had geprobeerd, wat ik wist en ook dat ik niet wist of er iets tussen ons in was komen staan. Ook vertelde ik dat ik al eens met de telefoon in de handen had gestaan om de belastingdienst dan maar te bellen, maar op de een of andere manier durfde ik dat niet aan.
Hoe dichterbij de trouwdatum kwam, hoe meer ik na begon te denken over hoe ik Marijke zou kunnen vinden. Ik zocht oude agenda's na, zocht op internet naar het bedrijf van haar zwager en schoonzus, zocht in het telefoonboek naar haar ouders. En vlak voor deze 9 mei, vond ik in een oud adressenboekje het telefoonnummer van haar ouders. Nu kon ik altijd behoorlijk opschieten met haar ouders dus ik besloot de gok te wagen. Als ik niet zou bellen zou ze er zeker niet bij zijn. Ik moest het gewoon doen. Ik moest weten of ze bij mijn huwelijk wilde zijn.
Na minstens 10 keer diep ademhalen belde ik. Geen gehoor. 's avonds belde ik weer, weer geen gehoor. De volgende dag belde ik weer 2 keer en weer nam niemand op. Deels wanhopig, deels superblij belde ik mijn moeder. Die reageerde iets minder enthousiast dan ik had verwacht maar daar schonk ik verder geen aandacht aan. Ik was zo vol van de gedachte dat ik eindelijk een manier had gevonden om Marijke terug te vinden dat het me eigenlijk niet kon interesseren wat ze er van vond.
Dit alles zat ik vol emotie te vertellen op de achterbank van de auto op weg naar Groningen. Ook hier in de auto toch wat lauwe reacties op mijn verhaal. Maar ja, ik draafde er ook wel een klein beetje over door. En dat terwijl zij beiden wel op mijn bruiloft zouden zijn en met mij op weg waren voor mijn vrijgezellenfeestje. Tja, minder aardig van mij, dacht ik nog.
Aangekomen in Groningen gingen we naar het Holland Casino. Lekker een hapje eten en daarna zakgeld opmaken in het gokgedeelte. We gingen naar het restaurant en bestelden een drankje. Er was contact geweest met de herenafdeling en het verhaal van Paul die stomverbaasd en zeer geirriteerd had opgekeken toen er 5 mannen naast hem stonden die zeiden: En ga je mee of wou je je eerst nog even wassen? kwam al op tafel. En ook dat ze nu al verdwaald waren op weg naar een restaurant.
Wat veel mensen niet meer zullen weten is dat het een zondag was. En nog moederdag ook. Na het cadeautjes-in-bedritueel zouden we niks bijzonders meer doen die dag. Het was 10 dagen voor onze huwelijksdag, de voortuin was nog niet helemaal af dus daar gingen we mee aan de slag. Tenminste dat was wat ik dacht.
Aan het begin van de middag ging de telefoon. Mijn moeder. Of ze wel konden langskomen om de tuin te bewonderen. Ik probeerde de boot af te houden en zei dat het nog niet klaar was. Ze wilden toch komen dus ik zwichtte. Tja het was moederdag en mijn moeder vindt het niet zo leuk dat wij daar minder belang aan hechten dan zij dus dat zal het wel zijn waarom ze perse vandaag moet komen.
Gauw nog wat planten in de tuin gezet. Paul nog geholpen met de bielzen die hij aan het plaatsen was en toen de koffie maar aangezet.
Toen mijn ouders er waren trouw koffie ingeschonken en heel hard geprobeerd mijn ergernis te verbergen omdat ze toch eigenlijk wel stoorden. We babbelden wat over het aanstaande huwelijk, de kleding, het feest en de voortuin. Automatisch keek ik bij dat onderwerp naar buiten en zie Rolien, mijn vriendin, kapster en ook visagiste voor de grote dag met Paul staan praten. Verrast zwaaide ik naar haar en stak een kopje in de lucht met de vraag of ze koffie wou. Op dat zelfde moment zie ik Janine, een andere vriendin aan komen lopen met mijn toenmalige schoonzusje. Helemaal verbouwereerd door deze vreemde combinatie van mensen loop ik naar de deur, zie Paul grinniken en dan valt het kwartje. Ik krijg een vrijgezellenfeestje!!!
Inderdaad kwamen ook mijn beide andere schoonzusjes aangelopen. Ik werd door de dames naar boven gebonjourd, waar Rolien een stapel elastiekjes, speldjes en een borstel uit de badkamer trok, Janine mijn make-up doorzocht en samen met Mathilde kleding voor mij uitzocht. Tien minuten later stond ik omgekleed en opgetut beneden. Dag mam, dag pap, dag jongens, dag Paul. Tot weet ik wanneer!
Ik werd in de auto gezet bij Rolien en Janine. Bij het uitrijden van de straat zag ik de auto van mijn zwager dus ik zei: Hé wat leuk. Daar rijdt Gijs. Dus Pauls vrijgezellenfeestje is ook nu?I k kreeg een boze blik en ontwijkend antwoord.(later bleek dat Paul dus alles over mijn feest wist maar er niet had bij stilgestaan dat hij er ook 1 kreeg. Vijf minuten na ons vertrek lag hij alweer op z'n knieën in de voortuin terwijl zijn vrienden, broers en zwagers aankwamen. Vond ie leuk!!!)
We reden Meppel uit en draaiden de snelweg op.
-He gaan we naar Groningen. Wat leuk, wat gaan we doen?
-Mond houden. Niks meer vragen
-Ja maar
-nee, echt niet. Is niet leuk
Braaf als ik ben deed ik wat me gezegd werd. Maar omdat ik het toch allemaal wel erg spannend vond begon ik te vertellen over wat me enorm bezig hield die tijd.
Anderhalf jaar voor deze dag was ik het contact verloren met mijn vriendin Marijke. Op een wel heel domme manier. We zijn allebei in die periode verhuisd en waren allebei het verhuisbericht kwijt geraakt in de verhuizing. Alleen wisten we dit niet van elkaar. Het enige wat ik wist was dat ze toen werkte bij de belastingdienst in Apeldoorn.
Bij tijd en wijle deed ik een poging haar te vinden, maar dat bleek heel moeilijk. Teveel M.Mulder's in de wereld om daar de goede tussen te vinden met de gegevens die ik had. En dan liet ik het weer een poos rusten om het na een tijd weer te proberen. Maar steeds liepen mijn pogingen op niets uit.
Toen besloten Paul en ik te gaan trouwen. En het gemis werd groter en groter. Ook vroeg ik mij steeds vaker af of er iets zou kunnen zijn waarom ze maar gen contact met mij opnam(wist ik veel dat zij mijn adres en telefoonnummer ook niet meer had) Weer deed ik een poging haar te vinden maar weer mislukte dat. Ik vertelde dit aan mijn moeder en verzuchtte dat het niet klopte. Mijn bruiloft zonder mijn allerliefste Marijke. ik vertelde alles wat ik had geprobeerd, wat ik wist en ook dat ik niet wist of er iets tussen ons in was komen staan. Ook vertelde ik dat ik al eens met de telefoon in de handen had gestaan om de belastingdienst dan maar te bellen, maar op de een of andere manier durfde ik dat niet aan.
Hoe dichterbij de trouwdatum kwam, hoe meer ik na begon te denken over hoe ik Marijke zou kunnen vinden. Ik zocht oude agenda's na, zocht op internet naar het bedrijf van haar zwager en schoonzus, zocht in het telefoonboek naar haar ouders. En vlak voor deze 9 mei, vond ik in een oud adressenboekje het telefoonnummer van haar ouders. Nu kon ik altijd behoorlijk opschieten met haar ouders dus ik besloot de gok te wagen. Als ik niet zou bellen zou ze er zeker niet bij zijn. Ik moest het gewoon doen. Ik moest weten of ze bij mijn huwelijk wilde zijn.
Na minstens 10 keer diep ademhalen belde ik. Geen gehoor. 's avonds belde ik weer, weer geen gehoor. De volgende dag belde ik weer 2 keer en weer nam niemand op. Deels wanhopig, deels superblij belde ik mijn moeder. Die reageerde iets minder enthousiast dan ik had verwacht maar daar schonk ik verder geen aandacht aan. Ik was zo vol van de gedachte dat ik eindelijk een manier had gevonden om Marijke terug te vinden dat het me eigenlijk niet kon interesseren wat ze er van vond.
Dit alles zat ik vol emotie te vertellen op de achterbank van de auto op weg naar Groningen. Ook hier in de auto toch wat lauwe reacties op mijn verhaal. Maar ja, ik draafde er ook wel een klein beetje over door. En dat terwijl zij beiden wel op mijn bruiloft zouden zijn en met mij op weg waren voor mijn vrijgezellenfeestje. Tja, minder aardig van mij, dacht ik nog.
Aangekomen in Groningen gingen we naar het Holland Casino. Lekker een hapje eten en daarna zakgeld opmaken in het gokgedeelte. We gingen naar het restaurant en bestelden een drankje. Er was contact geweest met de herenafdeling en het verhaal van Paul die stomverbaasd en zeer geirriteerd had opgekeken toen er 5 mannen naast hem stonden die zeiden: En ga je mee of wou je je eerst nog even wassen? kwam al op tafel. En ook dat ze nu al verdwaald waren op weg naar een restaurant.
We kregen de kaart en er
kwam iemand aanlopen met een dienblad vol drankjes. Een nogal vreemd mens. Er
was iets mee, er klopte iets niet aan. Toen pakte ze een glas en vroeg: Voor
wie is de rode wijn?
Later is ons verteld dat het enige wat ik zei nog het meeste leek op: kghhhhh,hoehoehoe wat overging in een onbedaarlijk grienen. Dat rare mens, waar iets niet helemaal aanklopte, klopte inderdaad van geen kant. Dat was Marijke!!!Vermomd met bril, pruik en in Holland Casino-uniform. Maar dat was ze! Mijn hemel wat heb ik gegriend. Zielsgelukkig was ik. Zo gelukkig dat ik er nu nog altijd emotioneel van word.
Toen ze even later in haar eigen outfit naast me zat en we allebei weer konden communiceren zonder janken, kwam het hele verhaal naar buiten.
Nadat ik mijn moeder had verteld dat ik Marijke zocht omdat ik haar niet wou missen bij mijn bruiloft, heeft mijn moeder de belastingdienst opgebeld en daar doodleuk net zolang zitten zeuren en drammen tot de telefoniste alles en iedereen bij langs ging om de goede M.Mulder te vinden(er bleken er 4 te werken)
Iedereen wist het. Paul had zelfs een trouwkaart gestuurd. Wel kreeg mijn moeder een beetje de kriebels dat ik haar ouders zou bereiken en de hele verrassing in het water zou vallen, maar die zaten tot 10 mei in Israel. En de dames in de auto reageerden niet lauw, maar deden ernstige pogingen niet te stikken van de ingehouden lach.
Het vrijgezellenfeestje zelf was ook zeer geslaagd en gezellig, maar het allermooiste wat deze mensen mij hebben geschonken is een zeer waardevolle vriendschap. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor.
Later is ons verteld dat het enige wat ik zei nog het meeste leek op: kghhhhh,hoehoehoe wat overging in een onbedaarlijk grienen. Dat rare mens, waar iets niet helemaal aanklopte, klopte inderdaad van geen kant. Dat was Marijke!!!Vermomd met bril, pruik en in Holland Casino-uniform. Maar dat was ze! Mijn hemel wat heb ik gegriend. Zielsgelukkig was ik. Zo gelukkig dat ik er nu nog altijd emotioneel van word.
Toen ze even later in haar eigen outfit naast me zat en we allebei weer konden communiceren zonder janken, kwam het hele verhaal naar buiten.
Nadat ik mijn moeder had verteld dat ik Marijke zocht omdat ik haar niet wou missen bij mijn bruiloft, heeft mijn moeder de belastingdienst opgebeld en daar doodleuk net zolang zitten zeuren en drammen tot de telefoniste alles en iedereen bij langs ging om de goede M.Mulder te vinden(er bleken er 4 te werken)
Iedereen wist het. Paul had zelfs een trouwkaart gestuurd. Wel kreeg mijn moeder een beetje de kriebels dat ik haar ouders zou bereiken en de hele verrassing in het water zou vallen, maar die zaten tot 10 mei in Israel. En de dames in de auto reageerden niet lauw, maar deden ernstige pogingen niet te stikken van de ingehouden lach.
Het vrijgezellenfeestje zelf was ook zeer geslaagd en gezellig, maar het allermooiste wat deze mensen mij hebben geschonken is een zeer waardevolle vriendschap. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten