Zaterdagochtend ben ik al vroeg wakker.Niet zo zeer van de zenuwen maar meer van het stuiterende gevoel van opwinding.Na weken van voorbereiding en er naar toeleven is het vandaag zover,ik ga naar Utrecht om een paar zeer dierbare hyvesvriendinnen in het echt te ontmoeten.Carla en Marian zal ik in de trein ontmoeten en dan samen naar Iris toereizen.Ik heb energie voor drie ,zoveel zin heb ik er in.
Op het uitzoeken van wat foto’s na,is alles goed voorbereid.Ik zit dan ook mooi op tijd op mijn fiets.Terwijl ik het station nader zie ik dat mijn planning weliswaar goed is maar toch wat krapjes.Ik heb nog precies genoeg tijd om mijn fiets te parkeren en een kaartje te kopen.Ik maak nog wat extra vaart en zwier de fietsenstalling binnen.Ik zet mijn fiets op slot en wil met een elegante zwaai mijn tas vanuit mijn fietstas op mijn schouder te zwaaien.Maar helaas,midden in de prachtige zwaai schiet het schouderhengsel los.Op zijn kop beschrijft hij een prachtig sierlijke boog.Jammer dat ik hem niet dicht had gedaan waardoor de hele inhoud op de grond belandt.
Snel grabbel ik alles bij elkaar,prop het een stuk minder elegant weer allemaal in de tas en zet er een stevige pas in.O jee,de trein staat er al.Geen tijd meer om een kaartje te kopen.Ik storm de trap af en weer op en sprint de trein in.Voor ik goed en wel zit vertrekt deze al.Op hete kolen zie ik de conducteur meerdere keren langskomen.Maar gelukkig stelt ze geen enkele belangstelling voor het controleren van de plaatsbewijzen.Ik neem mij heilig voor om in Zwolle eerst een kaartje te kopen want prettig zitten vind ik het niet als zwartrijder.
Ondertussen ontvang ik wat sms-jes dat de andere dames veilig in de trein zitten.Ik informeer of ze in Zwolle koffie willen hebben als ik plotseling zie dat ik in een stiltecoupé ben beland.Nou ja,blik op oneindig,telefoon diep in de tas en net doen alsof je gek bent.Gelukkig is mijn smstoontje redelijk onopvallend.Al is het wel opvallend dat meerdere mensen in de coupé plotseling het fluitdeuntje uit Kill Bill beginnen te fluiten.
Heelhuids en zonder boete bereik ik Zwolle.Ik loop direct door naar de kaartautomaat.Vervolgens koop ik 3 koppen koffie.Ze hebben geen meeneemtraytjes dus ik zal ze moeten stapelen.Ik heb nog wat tijd over want ik moet niet de eerste trein naar Utrecht hebben maar degene die 4 minuten later vertrekt.Ik kijk even rond,zie een mooi opstand randje,zet de koffie neer en steek een sigaret op.
Genietend van de nicotine zie ik een spoorwegbeambte op me af komen.Wat moet die dan?Ach,het is mooi weer,ik heb een leuke dag in het vooruitzicht,wat kan mij het toch schelen?Ik zet mijn vriendelijkste glimlach op en begroet de man.Samenzweerderig steekt hij zijn hoofd uit en zegt zachtjes:Weet je wat het je kan kosten dat je hier staat te roken?Uh nee,ik heb geen enkel idee,helemaal niet omdat ik niet wist dat je hier niet mag roken.Nou dat kan je een boete van 60 euro opleveren want je moet daar(20 meter verderop) roken.
Ik heb mijn koffie maar weer opgestapeld en ben met sigaret netjes naar de aangegeven plaats gelopen.
Toen ik klaar was heb ik mijn koffie weer verzameld en liep naar het perron.De eerste trein vertrok net dus ik was mooi op tijd.Carla had mij het coupénummer doorgegeven waarin ze zaten dus dat werd een makkie om de dames te vinden.
De trein komt aanrijden en ik probeer de nummers van de treinstellen te ontcijferen.Ik zie dat er tussen 2 treinstellen geen doorloopverbinding is dus ik besluit eerst het treinstel voor de koppeling te controleren.Dit is niet de goede,dus ik loop terug naar de deuren voor de verbinding.Hier stappen nog wat mensen uit en net op het moment dat ik met mijn stapeltje koffie wil gaan instappen gaan de deuren dicht.Zo snel mogelijk maak ik een hand vrij om op de knop te rammen maar de deuren blijven dicht.Nogmaals ram ik met gepast geweld op de knop met als resultaat dat de deuren dicht blijven.Ik begin te roepen dat ik mee moet maar helaas,de trein begint te rijden,mij totaal verbijsterd met 3 koffie achterlatend.
Daar sta je dan met je goede planning,nette gedrag en koppen koffie.Er ontsnapt mij een enorme vloek die de aandacht van een conducteur trekt.Het huilen staat mij nader dan het lachen.Hij probeert mij gerust te stellen.Zo erg is het niet volgens hem want over 4 minuten vertrekt er nog een trein naar Utrecht.Ook dit is een intercity dus ik zal 4 minuten later in Utrecht arriveren.
En inderdaad .Nog voor de man is uitgeproken komt de volgende trein al aanrijden.Ik ben ingestapt,heb 2 koffie aan reizigers die al in de trein zaten gegeven en ben gaan zitten.Eerst Carla en Marian maar even bellen.Daar zit de stemming er al goed in.Carla komt nauwelijks meer bij van het lachen.Die zag al helemaal voor zich hoe ik voor die dichte deuren had gestaan met mijn kopjes koffie.
Moederziel alleen ga ik dus naar Utrecht.Gelukkig weet ik het ontmoetingspunt dus ik zeg tegen Carla dat ze me daar zullen ontmoeten.
Na een toch wel comfortabele reis(dankzij de in een opwelling meegenomen oordopjes voor de telefoon) kom ik aan in Utrecht.Ik ga met de roltrap naar boven en bevind mij in een enorme stationshal.Nogal indrukwekkend voor een meisje uit de provincie.Ik begin zoekend rond te kijken.Iris,Carla en Marian zouden onder een megagroot blauw bord met aankomst- en vertrektijden staan.Maar hoe ik ook rond kijk,ik zie alleen maar reclameborden en perronverwijzingen.Ik besluit rond te gaan lopen.Misschien kom ik dan vanzelf wel iets tegen wat op een groot blauw bord lijkt.Het duurt nog een aantal minuten voor ik een heldere ingeving krijg.Als ik nou eens stil zou gaan staan en proberen nog wat hoger te kijken dan al die andere borden.Verrek,daar hangt een groot blauw bord.Zo groot dat ik me even afvraag hoe ik dat de eerste drie keren dat ik rondtuurde had kunnen missen.
Ik loop er naar toe en zag 3 dames staan die me vaag bekend voorkwamen.Jahaaa,ik heb Carla,Iris en Marian gevonden.Het dagje pret kan nu echt beginnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten