In Terry Pratchet's schijfwereldreeks staat een prachtverklaring voor
inspiratie. Ideeën hangen als een wolk in de lucht en laten kleine
deeltjes los. Deze deeltjes vallen als druppels inspiratie naar beneden
alwaar ze terecht kunnen komen in de hoofden van bewoners van deze
wereld. Als dit gebeurt krijgen deze hoofden het idee te zien. Hiermee kan
worden verklaard waarom de boekdrukkunst op 3 verschillende plekken
tegelijk werd ontwikkeld.
En eigenlijk vind ik deze verklaring zo gek nog niet. Het gebeurt me heel
vaak dat ik met een idee rondloop over een blog, maar het afblaas omdat
ik tijdens het surfen al een blog tegenkom met een vrijwel gelijk
onderwerp.
Of dat ik vol bewondering een blog van iemand lees om 3 klikken later een blog tegen te komen wat er sprekend op lijkt.
Omdat de blogs die ik lees niet allemaal voor iedereen toegankelijk zijn
kan ik me hier erg over verbazen. Deze persoon zegt bijna hetzelfde als
mijn privevriend. En toch staan ze niet in elkaars vriendenlijst,dus ze
kunnen elkaar niet geïnspireerd of (negatiever) gekopieerd.
Maar niet alleen in mijn kleine wereldje gebeuren dat soort dingen.Ook in de grote buitenwereld komt het voor.De geschiedenis
heeft veel, heel veel voorbeelden. De boekdrukkunst is natuurlijk een van
de bekendste. Ongeveer tegelijkertijd ontwikkeld door een Nederlander en
een Duitser. Men is het er nog steeds niet helemaal uit wie de eer van
het uitvinden krijgt. Oke het grootste gedeelte van de westerse wereld
zou zeggen Gutenberg, maar "wij Nederlanders"denken toch dat het Laurens
Janszoon Coster is die deze titel zou moeten krijgen.Of anders toch de
vlaming Dick Martens.
Maar ook de telefonie van Bell is niet onomstreden van hem.Of de
electriciteit van Edison. Altijd al zijn meerdere mensen met gelijke
ontwikkelingen van gelijke ideeën bezig geweest.
Bijna alsof de tijd het idee laat ontstaan en het alleen nog maar hoeft worden ontdekt.
Ik vind het een prachtgedachte dat ideeën in de lucht hangen. Met
druppeltjes inspiratie om zijn aanwezigheid kenbaar te maken. Al wat we
hoeven doen is de inspiratiedeeltjes te ontvangen en gebruiken.
Het zou in ieder geval een zeer goede verklaring zijn voor mijn bij vlagen geniale invallen
donderdag 5 april 2012
Opruimmannetjes
Toen Middelste 5 was en we nog niet bezig waren met onderzoeken en
diagnoses e.d. heeft hij ooit eens verteld wat er allemaal in zijn hoofd
gebeurde.
We lagen samen in zijn bed de dag te bespreken en de volgende dag door te nemen. Zoals altijd lag hij met zijn rug naar me toe, babbelde ik en reageerde hij af en toe. Op een gegeven moment onderbrak hij me: Mam je moet nu maar weggaan want je maakt troep in mijn hoofd.
Ik had geen flauw idee wat hij bedoelde maar merkte direct dat het menens was. En dus ging ik.
Het maakte me wel heel erg nieuwsgierig. Hoe komt een kind van 5 erbij zoiets te zeggen? Wat gebeurt er dan toch allemaal in dat koppie?
Een paar dagen later lag ik weer tegen zijn rug aan te babbelen als hij zich omdraait en zegt:
-Mam,ik doe af en toe heel raar omdat ik zo'n troep in mijn hoofd heb.
-Heb je dat nu ook dan?
-Ja
-Kun je dat niet opruimen dan?
-Nee,want de opruimmannetjes rennen allemaal door elkaar omdat er overal troep is.
-En als jij dan die mannetjes verteld wat ze moeten opruimen?
-Dan stoppen ze alle stukjes van de camping in het hokje camping.En de stukjes school bij de stukjes school.
-Vertel ze dan maar dat ze moeten stoppen met rennen en gewoon al die stukjes moeten opruimen.
-Ja maar dat kan niet,want alles ligt door elkaar en ze weten niet welke stukjes bij elkaar horen en ze stoppen nu alle stukjes door mekaar in de hokjes
-Dan gaan we proberen ze eerst alle stukjes van school op te laten zoeken en die in het hokje school stoppen en dan alle stukjes camping en zo door tot alles opgeruimd is
-er blijft nu nog een heleboel over wat nergens bij hoort
-dan gooien we dat in de prullenbak.Lukt dat
-Ja,ze hebben nu alles opgeveegd,in de container gedaan en de vuilniswagen komt m al legen.
Natuurlijk was ik perplex. Hoe komt ie erbij! Stukjes en hokjes en opruimmannetjes en vervolgens ook nog even een vuilniswagen!!!!
Toen heb ik het maar voor raar maar waar aangenomen.
En nu, anderhalf jaar later kan ik alleen maar zeggen. Niemand had zijn stoornissen beter uit kunnen leggen als hij toen deed.
We lagen samen in zijn bed de dag te bespreken en de volgende dag door te nemen. Zoals altijd lag hij met zijn rug naar me toe, babbelde ik en reageerde hij af en toe. Op een gegeven moment onderbrak hij me: Mam je moet nu maar weggaan want je maakt troep in mijn hoofd.
Ik had geen flauw idee wat hij bedoelde maar merkte direct dat het menens was. En dus ging ik.
Het maakte me wel heel erg nieuwsgierig. Hoe komt een kind van 5 erbij zoiets te zeggen? Wat gebeurt er dan toch allemaal in dat koppie?
Een paar dagen later lag ik weer tegen zijn rug aan te babbelen als hij zich omdraait en zegt:
-Mam,ik doe af en toe heel raar omdat ik zo'n troep in mijn hoofd heb.
-Heb je dat nu ook dan?
-Ja
-Kun je dat niet opruimen dan?
-Nee,want de opruimmannetjes rennen allemaal door elkaar omdat er overal troep is.
-En als jij dan die mannetjes verteld wat ze moeten opruimen?
-Dan stoppen ze alle stukjes van de camping in het hokje camping.En de stukjes school bij de stukjes school.
-Vertel ze dan maar dat ze moeten stoppen met rennen en gewoon al die stukjes moeten opruimen.
-Ja maar dat kan niet,want alles ligt door elkaar en ze weten niet welke stukjes bij elkaar horen en ze stoppen nu alle stukjes door mekaar in de hokjes
-Dan gaan we proberen ze eerst alle stukjes van school op te laten zoeken en die in het hokje school stoppen en dan alle stukjes camping en zo door tot alles opgeruimd is
-er blijft nu nog een heleboel over wat nergens bij hoort
-dan gooien we dat in de prullenbak.Lukt dat
-Ja,ze hebben nu alles opgeveegd,in de container gedaan en de vuilniswagen komt m al legen.
Natuurlijk was ik perplex. Hoe komt ie erbij! Stukjes en hokjes en opruimmannetjes en vervolgens ook nog even een vuilniswagen!!!!
Toen heb ik het maar voor raar maar waar aangenomen.
En nu, anderhalf jaar later kan ik alleen maar zeggen. Niemand had zijn stoornissen beter uit kunnen leggen als hij toen deed.
Genezen?
Geregeld kom ik berichten tegen over het genezen van autisme. En dat
soort berichten laten al mijn haren rechtop staan. Hoezo genezen? Zover ik
weet is Middelste niet ziek. Hoe kun je iets wat geen ziekte is genezen?
Ook vraag ik me af of we moeten willen dat er "genezing" is. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij andere personen is, maar voor mij is het autisme zo'n wezenlijk onderdeel van Middelste. Nee hij is niet EEN AUTIST, maar het is zo verbonden met zijn persoonlijkheid, aard en karakter dat het hem mede maakt tot wie hij is. Wie ben ik om dat af te keuren?
Hij was welkom toen hij geboren werd, waarom zou hij dat dan nu niet meer zijn? Omdat hij toevallig een paar andere kronkeltjes en verbindinkjes in zijn hersenen heeft dan anderen? Ik denk niet dat ik een abortus had overwogen als ik alles van te voren had geweten. Ook achteraf niet. Waarom zou ik hem dan toch willen veranderen?
Ik heb het gevoel dat autisme genezen net zoiets is als een kunstschilder verbieden creatief te zijn, een linkshandige tot rechtshandigheid te dwingen of iemand met een wiskundig brein Grieks te laten studeren. Het ontkennen van de eigenschappen die de persoon uniek maken.
Als we autisme gaan "genezen"oftewel aanpassen aan maatstaven opgelegd door de samenleving wat wordt dan de volgende stap? Homoseksualiteit natuurlijk,want ook daarvan bestaan bewijzen dat het alleen maar een andere hersenaanleg is. Even een paar jaartjes intensieve training en voila,een echte hetero.
Vervolgens gaan we al die A-studenten 24 per dag begeleiden in wiskundig denken, want er is een groot tekort aan mensen die dat kunnen. En dan is het natuurlijk maar een kleine stap naar het aanpassen van alles wat maatschappelijk minder wenselijk is.
Ook vraag ik me af of Middelste zonder autisme zou willen. Voor hem is niet hij vreemd, maar zijn wij dat.
Ja, ik loop geregeld tegen onbegrip van mijn kant op, maar ik kan niet vinden dat hij moet veranderen omdat ik hem niet begrijp. Ik begrijp Wildersaanhangers ook niet, van natuurkunde heb ik ook nooit iets gesnapt en aan verschillende stromingen binnen het christendom kan ik geen touw vastknopen. Dus dan zou dit allemaal zich maar aan mij moeten aanpassen?
Kortom ik geloof niet dat je iets wat geen ziekte is kunt genezen en ik denk niet dat we het zouden moeten willen.
Laten we gewoon een beetje respect opbrengen voor wie iemand is en ze nemen zoals ze zijn.
Ook vraag ik me af of we moeten willen dat er "genezing" is. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij andere personen is, maar voor mij is het autisme zo'n wezenlijk onderdeel van Middelste. Nee hij is niet EEN AUTIST, maar het is zo verbonden met zijn persoonlijkheid, aard en karakter dat het hem mede maakt tot wie hij is. Wie ben ik om dat af te keuren?
Hij was welkom toen hij geboren werd, waarom zou hij dat dan nu niet meer zijn? Omdat hij toevallig een paar andere kronkeltjes en verbindinkjes in zijn hersenen heeft dan anderen? Ik denk niet dat ik een abortus had overwogen als ik alles van te voren had geweten. Ook achteraf niet. Waarom zou ik hem dan toch willen veranderen?
Ik heb het gevoel dat autisme genezen net zoiets is als een kunstschilder verbieden creatief te zijn, een linkshandige tot rechtshandigheid te dwingen of iemand met een wiskundig brein Grieks te laten studeren. Het ontkennen van de eigenschappen die de persoon uniek maken.
Als we autisme gaan "genezen"oftewel aanpassen aan maatstaven opgelegd door de samenleving wat wordt dan de volgende stap? Homoseksualiteit natuurlijk,want ook daarvan bestaan bewijzen dat het alleen maar een andere hersenaanleg is. Even een paar jaartjes intensieve training en voila,een echte hetero.
Vervolgens gaan we al die A-studenten 24 per dag begeleiden in wiskundig denken, want er is een groot tekort aan mensen die dat kunnen. En dan is het natuurlijk maar een kleine stap naar het aanpassen van alles wat maatschappelijk minder wenselijk is.
Ook vraag ik me af of Middelste zonder autisme zou willen. Voor hem is niet hij vreemd, maar zijn wij dat.
Ja, ik loop geregeld tegen onbegrip van mijn kant op, maar ik kan niet vinden dat hij moet veranderen omdat ik hem niet begrijp. Ik begrijp Wildersaanhangers ook niet, van natuurkunde heb ik ook nooit iets gesnapt en aan verschillende stromingen binnen het christendom kan ik geen touw vastknopen. Dus dan zou dit allemaal zich maar aan mij moeten aanpassen?
Kortom ik geloof niet dat je iets wat geen ziekte is kunt genezen en ik denk niet dat we het zouden moeten willen.
Laten we gewoon een beetje respect opbrengen voor wie iemand is en ze nemen zoals ze zijn.
maandag 27 februari 2012
Geloof, geloof ik
Een paar maanden terug vroeg een vriendin of ik in God geloofde.Ik werd er even stil van.Mijn antwoord toen en nu is dat ik het eigenlijk niet weet.Soms ben ik er van overtuigd dat we een toevallige ontwikkeling in de historie van het universum zijn.En soms ben ik ervan overtuigd dat er een hogere macht is die dit alles heeft gecreëerd.Soms hoop ik dat er een God is,zodat er een reden voor ons bestaan is,dat het leven niet doelloos is.Maar ik heb ook momenten dat ik niet wil dat er een God is.Wat er allemaal wel niet uit zijn naam wordt gedaan,God zou er diep bedroefd van zijn.
Het antwoord op de vraag luidt dus nee.Ik twijfel dus ik geloof niet.
Iet s wat ik absoluut wel geloof is dat religie kracht en macht geeft.Karl Marx noemde het niet voor niks ” opium van het volk”
Kracht omdat het mensen houvast biedt.Als ze zich netjes aan de regels houden komt alles wel goed.Als er iets naars gebeurt komt dat of doordat je je niet genoeg aan de regels houdt of je geloof wordt op de proef gesteld.Mensen houden van die duidelijkheid.Het geeft je leven zin.Het bepaald je plek en waarde in de maatschappij.Het maakt het leven overzichtelijk.
En dat geeft de religies hun macht.Het nadeel van macht is dat maar heel weinig mensen hier verstandig mee om kunnen gaan.Macht maakt het slechtste in de mens los.Macht wil altijd groeien.Alleen de hele sterken en kundigen erkennen dit gevaar en kunnen er mee omgaan.
Religie wordt ook gebruikt als wapen.Het wordt zeer geregeld in gezet om het eigen gelijk aan te tonen.Elke religie gaat ervan uit de enige echte waarheid in pacht te hebben.De rest van de wereld heeft dat alleen nog niet begrepen.
Ik geloof niet in religie.Ik denk graag voor mezelf.Ik ben wars van de kerkelijke regeltjes.De normen die zij preken zijn eerbaar maar ze leven ze zelf zo weinig na.De 10 geboden zijn een prachtige leefwijzer.Waarom overtreedt men uit naam van God de eerste dan zo vaak?
Ik geloof in mensen.Ik geloof dat er in elk mens goed en kwaad zit maar dat de mens geneigd is het kwaad te onderdrukken en het goede te laten bloeien.Ook dit geloof wordt geregeld op de proef gesteld,maar als overtuigd gelover zie ik altijd weer sprankjes hoop.Een mens dat vriendelijk doet.Een persoon die belangeloos iets voor een ander over heeft.De liefde tussen mensen.De onbevangenheid van een kind.
Dit geeft mijn leven houvast.Hierin schuilt voor mij de hoop op goede tijden.En natuurlijk probeer ik zelf ook zo in het leven te staan.Laat mij maar lekker naïef in het leven staan.Ja ik ga af en toe hard op mijn bek,maar ik krijg er zo veel moois voor terug dat ik dat er graag voor over heb.
Het antwoord op de vraag luidt dus nee.Ik twijfel dus ik geloof niet.
Iet s wat ik absoluut wel geloof is dat religie kracht en macht geeft.Karl Marx noemde het niet voor niks ” opium van het volk”
Kracht omdat het mensen houvast biedt.Als ze zich netjes aan de regels houden komt alles wel goed.Als er iets naars gebeurt komt dat of doordat je je niet genoeg aan de regels houdt of je geloof wordt op de proef gesteld.Mensen houden van die duidelijkheid.Het geeft je leven zin.Het bepaald je plek en waarde in de maatschappij.Het maakt het leven overzichtelijk.
En dat geeft de religies hun macht.Het nadeel van macht is dat maar heel weinig mensen hier verstandig mee om kunnen gaan.Macht maakt het slechtste in de mens los.Macht wil altijd groeien.Alleen de hele sterken en kundigen erkennen dit gevaar en kunnen er mee omgaan.
Religie wordt ook gebruikt als wapen.Het wordt zeer geregeld in gezet om het eigen gelijk aan te tonen.Elke religie gaat ervan uit de enige echte waarheid in pacht te hebben.De rest van de wereld heeft dat alleen nog niet begrepen.
Ik geloof niet in religie.Ik denk graag voor mezelf.Ik ben wars van de kerkelijke regeltjes.De normen die zij preken zijn eerbaar maar ze leven ze zelf zo weinig na.De 10 geboden zijn een prachtige leefwijzer.Waarom overtreedt men uit naam van God de eerste dan zo vaak?
Ik geloof in mensen.Ik geloof dat er in elk mens goed en kwaad zit maar dat de mens geneigd is het kwaad te onderdrukken en het goede te laten bloeien.Ook dit geloof wordt geregeld op de proef gesteld,maar als overtuigd gelover zie ik altijd weer sprankjes hoop.Een mens dat vriendelijk doet.Een persoon die belangeloos iets voor een ander over heeft.De liefde tussen mensen.De onbevangenheid van een kind.
Dit geeft mijn leven houvast.Hierin schuilt voor mij de hoop op goede tijden.En natuurlijk probeer ik zelf ook zo in het leven te staan.Laat mij maar lekker naïef in het leven staan.Ja ik ga af en toe hard op mijn bek,maar ik krijg er zo veel moois voor terug dat ik dat er graag voor over heb.
Herfstgevoelens
Al enkele dagen regent het zachtjes als hij ’s ochtends naar school moet. Hoopvol kijkt hij naar zijn moeder maar zonder te verblikken of blozen zet ze gewoon de fietsen klaar. Met een zucht stapt hij op en fietst naar school.
Maar vanmorgen had hij een voorgevoel. ”Mam,het regent.Gaan we met de auto?” Zijn moeder is weer eens onverbiddelijk. Zo hard regent het niet en hij is toch niet van suiker? Nog iets dieper zuchtend dan anders stapt hij weer op zijn fiets.
Onderweg bedenkt hij zich dat zijn moeder gelijk had. Het miezert meer dan dat het regent. Het valt allerzins mee. Maar toch heeft hij dat voorgevoel. Hij kan het maar niet kwijtraken. Nou ja,zijn moeder zal het wel weten. Misschien heeft ze de buienradar wel geraadpleegd.
Als hij op school aankomt zet hij zijn fiets in het rek en gaat spelen. Als de bel gaat gaat hij naar binnen. Er staat een drukke ochtend gepland met veel werk. Hij vergeet zijn voorgevoel.
Aan het eind van de ochtend heeft hij gym. Aan het eind van de gymles valt hem het geroffel op het dak op. Het hoost! Ach ze moeten nog omkleden. Tegen de tijd dat hij daar mee klaar is zal het wel over zijn.
Ondertussen stapt zijn moeder op de fiets. Het is hoog tijd om naar school te fietsen om de jongste op te halen. Terwijl ze wegfietst denkt ze nog even aan haar oudste. Dat gezeur altijd dat hij met de auto wil. Het is dan misschien geen prachtig weer maar het is maar 5 minuten fietsen. Hoe erg is dat nou?
Ze trapt stevig door tegen de wind in. Plotseling valt haar de lucht voor haar op. Een prachtige indrukwekkende staalgrijze lucht. En hij komt hard haar kant op. Het zal toch niet!
Enkele minuten later barst het noodweer los. Een echte najaarsstorm lijkt het. Het waait en de regen komt met bakken uit de hemel. Ze is ogenblikkelijk doorweekt. Als de jongste naar buiten komt lijkt het op te klaren, maar schijn bedriegt. Als ze thuis zijn druipen ze van het regenwater. Het loopt letterlijk met stralen uit hun haren en kleren. Ze pakt handdoeken en verteld de jongste dat hij zijn natte spullen moet uittrekken.
Dan gaat de achterdeur open. Terwijl er zich een plas water aan zijn voeten vormt zegt hij: ”Zie je wel.Ik zei je toch dat ik het voorgevoel had dat het ging stortregenen!” En terwijl hij zijn natte goed uittrekt glimlacht hij. Hij kent zijn moeder. Die heeft nu ernstig medelijden.Vanmiddag zit hij prinsheerlijk in de auto!
Maar vanmorgen had hij een voorgevoel. ”Mam,het regent.Gaan we met de auto?” Zijn moeder is weer eens onverbiddelijk. Zo hard regent het niet en hij is toch niet van suiker? Nog iets dieper zuchtend dan anders stapt hij weer op zijn fiets.
Onderweg bedenkt hij zich dat zijn moeder gelijk had. Het miezert meer dan dat het regent. Het valt allerzins mee. Maar toch heeft hij dat voorgevoel. Hij kan het maar niet kwijtraken. Nou ja,zijn moeder zal het wel weten. Misschien heeft ze de buienradar wel geraadpleegd.
Als hij op school aankomt zet hij zijn fiets in het rek en gaat spelen. Als de bel gaat gaat hij naar binnen. Er staat een drukke ochtend gepland met veel werk. Hij vergeet zijn voorgevoel.
Aan het eind van de ochtend heeft hij gym. Aan het eind van de gymles valt hem het geroffel op het dak op. Het hoost! Ach ze moeten nog omkleden. Tegen de tijd dat hij daar mee klaar is zal het wel over zijn.
Ondertussen stapt zijn moeder op de fiets. Het is hoog tijd om naar school te fietsen om de jongste op te halen. Terwijl ze wegfietst denkt ze nog even aan haar oudste. Dat gezeur altijd dat hij met de auto wil. Het is dan misschien geen prachtig weer maar het is maar 5 minuten fietsen. Hoe erg is dat nou?
Ze trapt stevig door tegen de wind in. Plotseling valt haar de lucht voor haar op. Een prachtige indrukwekkende staalgrijze lucht. En hij komt hard haar kant op. Het zal toch niet!
Enkele minuten later barst het noodweer los. Een echte najaarsstorm lijkt het. Het waait en de regen komt met bakken uit de hemel. Ze is ogenblikkelijk doorweekt. Als de jongste naar buiten komt lijkt het op te klaren, maar schijn bedriegt. Als ze thuis zijn druipen ze van het regenwater. Het loopt letterlijk met stralen uit hun haren en kleren. Ze pakt handdoeken en verteld de jongste dat hij zijn natte spullen moet uittrekken.
Dan gaat de achterdeur open. Terwijl er zich een plas water aan zijn voeten vormt zegt hij: ”Zie je wel.Ik zei je toch dat ik het voorgevoel had dat het ging stortregenen!” En terwijl hij zijn natte goed uittrekt glimlacht hij. Hij kent zijn moeder. Die heeft nu ernstig medelijden.Vanmiddag zit hij prinsheerlijk in de auto!
Modieus decolleté
Ter aanvulling van mijn wintergarderobe heb ik een jurk gekocht.Dit is geen wereldschokkend nieuws ik koop en draag wel vaker jurken,maar dit is zo’n hele hippe.Zo’n jurk met een enorme lap stof aan de voorkant die vanaf de hals veel onbedekt laat.Een watervalhals.
Nu ben ik allang geen 18 meer.Ik draag de jurk dus keurig met een hemdje eronder omdat ik het zonder veel te bloot en veel te koud vind.Ja modieus zijn is leuk hoor maar allang niet meer ten koste van fatsoen en comfort.
Dat hemdje moet dan wel voldoen aan een aantal eisen.Het moet goed passen zodat er geen rolletjes en vouwen door ontstaan.Het moet glad zijn zodat de jurk er goed over heen blijft hangen en niet op onstrategische plekken blijft hangen.En het moet er ook nog een beetje leuk uitzien.
Buiten de jurk om heb ik dus mijn garderobe ook nog eens aangevuld met handenvol hemden.Erg handig met al die decolletémode die heerst.
Door moeder natuur ben ik zeer goed uitgerust voor deze mode.Met een beetje goede bh en zo’n aansluitend hemdje heb ik decolleté zat.En het ziet er nog wel aardig uit ook.Maar er kleeft wel een enorm nadeel aan.Er past van alles bij in.
Regendruppels vallen zo vanaf mijn hoofd op mijn borsten.Kinderhandjes verdwijnen in de diepte om eens fijn je te gaan kietelen,mannenblikken proberen door te dringen tot je navel(geloof me,dat wil je echt niet zien)en als ik een boterham eet zit ik een half uur later nog de kruimels van mijn vel af te plukken.En moet je dan ter afwisseling eens crackers eten.Dat zijn pas pokkekruimels!
De hele dag zit ik dus van alles tussen mijn vel en hemd vandaan te plukken.Geregeld sta ik erg onelegant met mijn jurk omhoog om alles wat er tussen is gevallen er weer uit te schudden.En daarna weer proberen alles fatsoenlijk op zijn plaats te krijgen.
In de praktijk blijkt die geweldig leuke en zeer modieuze jurk dus erg onhandig.Maar een muts blijft een muts,hij staat me echt geweldig.Daar moet ik dan maar wat ongemak voor over hebben.Maar langer dan een dag hou ik dat niet vol.Dan wordt er gauw weer een spijkerbroek met bijpassende slobbertrui uit de kast getrokken.
Nu ben ik allang geen 18 meer.Ik draag de jurk dus keurig met een hemdje eronder omdat ik het zonder veel te bloot en veel te koud vind.Ja modieus zijn is leuk hoor maar allang niet meer ten koste van fatsoen en comfort.
Dat hemdje moet dan wel voldoen aan een aantal eisen.Het moet goed passen zodat er geen rolletjes en vouwen door ontstaan.Het moet glad zijn zodat de jurk er goed over heen blijft hangen en niet op onstrategische plekken blijft hangen.En het moet er ook nog een beetje leuk uitzien.
Buiten de jurk om heb ik dus mijn garderobe ook nog eens aangevuld met handenvol hemden.Erg handig met al die decolletémode die heerst.
Door moeder natuur ben ik zeer goed uitgerust voor deze mode.Met een beetje goede bh en zo’n aansluitend hemdje heb ik decolleté zat.En het ziet er nog wel aardig uit ook.Maar er kleeft wel een enorm nadeel aan.Er past van alles bij in.
Regendruppels vallen zo vanaf mijn hoofd op mijn borsten.Kinderhandjes verdwijnen in de diepte om eens fijn je te gaan kietelen,mannenblikken proberen door te dringen tot je navel(geloof me,dat wil je echt niet zien)en als ik een boterham eet zit ik een half uur later nog de kruimels van mijn vel af te plukken.En moet je dan ter afwisseling eens crackers eten.Dat zijn pas pokkekruimels!
De hele dag zit ik dus van alles tussen mijn vel en hemd vandaan te plukken.Geregeld sta ik erg onelegant met mijn jurk omhoog om alles wat er tussen is gevallen er weer uit te schudden.En daarna weer proberen alles fatsoenlijk op zijn plaats te krijgen.
In de praktijk blijkt die geweldig leuke en zeer modieuze jurk dus erg onhandig.Maar een muts blijft een muts,hij staat me echt geweldig.Daar moet ik dan maar wat ongemak voor over hebben.Maar langer dan een dag hou ik dat niet vol.Dan wordt er gauw weer een spijkerbroek met bijpassende slobbertrui uit de kast getrokken.
Vertwijfeling
Er hangt een mist om mijn hoofd.Een mist veroorzaakt door een wolk van twijfels.De mist vertroebelt mijn blik.Ik ben het zicht op mijn motieven kwijt.Mijn gevoel is versluierd .Mijn beoordelingsvermogen ziet wazig.En dat maakt me in de war.
Er moeten keuzes worden gemaakt en vragen worden beantwoord maar mijn zicht wil maar niet helder worden.Steeds weer trekt de mist van twijfels op.Elke keuze roept een andere mogelijkheid op.Elk antwoord veroorzaakt nieuwe vragen.
Ik tuur in de nevels om het landschap van gevolgen te overzien.Ik staar mij blind op alle mogelijkheden.
En zo dwaal ik rond in een woud van mogelijkheden en antwoorden.Ze doemen plotseling op uit de nevels van mijn gedachten.Ze overvallen me.Ze verwarren me.Ik kan ze niet in het juiste perspectief plaatsen.
Langzamerhand voel ik mijn andere zintuigen versterken.Ze nemen de functie van mijn zicht over.Maar ik durf er nog niet op te vertrouwen.Ik ben nog te afhankelijk van het zien.Ik hoop op een stevige wind die de mist zal verjagen.Ik wacht op een storm die zal woeden waarna de wereld helder als nooit tevoren zal zijn.
Maar afwachten heeft geen zin.Het pad voert mij gewoon verder.Het wacht niet op me.Ik zal moeten volgen.Ik zal de keuzes toch moeten maken.De vragen moeten worden beantwoord.Ik zal moeten afgaan op mijn andere zintuigen.Hoe eng ik het ook vind.
Ik zal mijn angst moeten overwinnen.Het onder ogen zien is de eerste stap.Pas als ik op mijzelf durf te vertrouwen zal de mist oplossen.Die verrekte mist veroorzaakt door twijfels.
Er moeten keuzes worden gemaakt en vragen worden beantwoord maar mijn zicht wil maar niet helder worden.Steeds weer trekt de mist van twijfels op.Elke keuze roept een andere mogelijkheid op.Elk antwoord veroorzaakt nieuwe vragen.
Ik tuur in de nevels om het landschap van gevolgen te overzien.Ik staar mij blind op alle mogelijkheden.
En zo dwaal ik rond in een woud van mogelijkheden en antwoorden.Ze doemen plotseling op uit de nevels van mijn gedachten.Ze overvallen me.Ze verwarren me.Ik kan ze niet in het juiste perspectief plaatsen.
Langzamerhand voel ik mijn andere zintuigen versterken.Ze nemen de functie van mijn zicht over.Maar ik durf er nog niet op te vertrouwen.Ik ben nog te afhankelijk van het zien.Ik hoop op een stevige wind die de mist zal verjagen.Ik wacht op een storm die zal woeden waarna de wereld helder als nooit tevoren zal zijn.
Maar afwachten heeft geen zin.Het pad voert mij gewoon verder.Het wacht niet op me.Ik zal moeten volgen.Ik zal de keuzes toch moeten maken.De vragen moeten worden beantwoord.Ik zal moeten afgaan op mijn andere zintuigen.Hoe eng ik het ook vind.
Ik zal mijn angst moeten overwinnen.Het onder ogen zien is de eerste stap.Pas als ik op mijzelf durf te vertrouwen zal de mist oplossen.Die verrekte mist veroorzaakt door twijfels.
Abonneren op:
Posts (Atom)