Open dag

Zoals ik al een paar keer had vermeld was vandaag de open dag op De Ambelt Meppel. Vanmorgen mochten de leerlingen familie rondleiden door de school, een kans die mijn schoonouders met beide handen aangrepen. Tim kweet zich goed van zijn taak en legde keurig uit hoe hij op school werkt. Na ook de leerkracht prima te hebben doorgezaagd gingen ze met hun hoofd tollend van de informatie weer naar huis.

‘s Middags was ik weer op school, dit keer in de rol van klankbordgroeplid. De klankbordgroep is een groep ouders die met de locatieleidster en schoolmaatschappelijk werkster van gedachten wisselt over zaken die school, leerlingen en ouders aangaan. Dit varieert van huishoudelijke zaken tot communicatie en beeldvorming. Juist in het kader van die beeldvorming was ons gevraagd mee te denken over en mee te werken aan de open dag.

Ik heb diverse ouders met hun kind mogen rondleiden door de school. Ik heb heel wat gesprekjes gevoerd waarom mensen naar de open dag kwamen, wat voor onderwijs hun kind momenteel volgde en wat ze wilden weten over het onderwijs op deze vestiging. Aan de hand van deze gesprekjes kon ik bepalen welke informatie deze mensen zochten en bij wie ze die het beste konden krijgen. Ook naar mijn eigen ervaringen als ouder werd geregeld gevraagd. Gelukkig kon ik deze wel allemaal zelf beantwoorden.

Hoewel ik van tevoren toch behoorlijk wat zenuwen had ging het me heel gemakkelijk af. Het feit dat ik als ervaringsdeskundige werd gezien en aangesproken door het team heeft daar zeker aan bijgedragen. In plaats van helpende ouders werden de andere ouder en ik gezien als een waardevolle aanvulling op de informatievoorziening. Ik voelde me vanmiddag dan ook goed in mijn element.

De open dag was dit jaar succesvol. ’s Morgens waren er diverse familieleden die hun interesse toonden, er kwam een net aantal van de genodigden opdagen en ’s middags was het af en toe vol in het kleine schooltje met belangstellende ouders en nieuwsgierige kinderen. Zelfs als deze dag niet veel nieuwe leerlingen oplevert is het heel goed geweest voor de bekendheid en positieve beeldvorming.

mijn mening

de mening:zelfst.naamw. (v.) wat je vindt, je gedachten over iets

In Nederland hebben we vrijheid van meningsuiting vastgelegd in de grondwet. Het is het recht van alle Nederlanders. Een mooi recht waar we zuinig op moeten zijn.

Zoals de definitie hierboven al aangeeft is een mening datgene wat je ergens over denkt maar tijd om er even over na te denken is er niet, want de huidige tijd is snel. Informatie komt snel op ons af en in de honger naar meer informatie wordt steeds meer mensen om hun mening gevraagd.We worden massaal opgeroepen onze mening te geven via sms, twitter of straatinterviews. Zodra men er om vraagt behoor je je mening klaar te hebben en gebruik te maken van het recht deze te verkondigen. En dan is het niet de bedoeling dat je zegt:”Goh, ik heb eigenlijk geen idee want ik heb daar nog niet eerder over nagedacht.” Liever een instant-mening dan een doordachte, gefundeerde die wat langer op zich laat wachten.

Er wordt dus verwacht dat we een mening hebben, dat we deze verkondigen en ook dat we eraan vasthouden. We moeten namelijk staan voor onze mening. Waar we eerder nog wel eens een mening mochten bijstellen behoren we haar nu te verdedigen alsof het een vaste overtuiging is. En anders kunnen we ons er nog altijd achter verschuilen. Want ook al hebben we het bij het verkeerde eind, hebben we geroepen voor we alle feiten kenden of kwetsen we iemand met onze uitspraken, we hebben nou eenmaal een mening en het recht deze te uiten.

J.K Rowling laat Albus Perkamentus in ‘de steen der wijzen’zeggen : “De waarheid is iets prachtigs en vreselijks en moet met de grootst mogelijke omzichtigheid worden behandeld.”  Wat mij betreft geldt dit ook voor de vrijheid van meningsuiting.

Faalangst

Al dagen vraag ik het mezelf af, waarom had ik ook alweer besloten mee te doen? Wat is de reden dat ik me heb opgegeven? Waarom denk ik dat ik dat wel kan? Waarom rolt er geen verhaal uit mijn vingers?

Zoveel vragen, met minstens zoveel antwoorden er op. Sommige antwoorden zijn heel simpel, andere graven wat dieper in mijn psyche maar uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer, Angst. Ik wilde een uitdaging en ben nu bang te falen.

De angst om te falen zit diep. Hoewel er misschien wel wat dingen als mogelijke oorzaak zijn aan te wijzen ben ik te opstandig om me bij mijn angst neer te leggen. Het is oké dat de angst er is, maar ik wil mij er niet door laten leiden of tegenhouden. Met mijn angst in mijn kielzog zal ik blijven proberen een verhaal te schrijven.

En terwijl ik dit allemaal door mijn hoofd laat gaan fluistert een klein stemmetje me in,”Maak je toch niet zo druk. Je hebt een prachtig verhaal staan wat je alleen maar hoeft in te korten en aan te passen.”De zelfopgelegde druk glijdt langzaam van mijn schouders af en ik voel dat er ruimte ontstaat. Ruimte die benut kan worden om mijn verhalen te schrijven.

Glimp van inzicht

Geregeld neem ik mezelf eens kritisch onder de loep en zie alle dingen die fout aan me zijn kristalhelder. Ik denk dan dat ik liever een betere versie van mezelf ben en dat ik daar hard aan moet werken. En soms, in een moment van helder inzicht, besef ik mij dat ik een veel prettiger mens ben als ik me daar eens niet zo druk over maak, gewoon met mezelf en mijn negatieve kanten leef en er het beste van probeer te maken. Ik hoop nog heel lang dit inzicht vast te kunnen houden.

trauma

Het is zeven maanden geleden dat we brand hebben gehad. Zeven maanden waarin we een boel over ons heen kregen aan regelwerk. Al deze tijd bestond ons leven uit de brand en de gevolgschade daarvan. Tijd voor iets anders was er bijna niet. En zelfs nu is nog niet alles afgehandeld.
De boosheid die ik tijdens de brand voelde is onderhand weggeëbt maar de angst, de machteloosheid en het verdriet die ik al die tijd niet kon voelen komen nu los. Zo onwerkelijk als de werkelijkheid zeven maanden lang voelde, zo echt is het nu. Klassiek gevalletje traumaverwerking zullen we maar denken. Ik zal er doorheen moeten.

Conclusie

Het is zondagmiddag. Jasper en Karsten hebben een wedstrijdje gereden op de manege. Ik beschik die dag niet over de auto dus we gaan met de stadsbus naar huis. Als we in de bus zitten zie ik dat de busroute langs het huis komt waar Paul en ik hebben samengewoond. Ik vertel dit aan de jongens.

Karsten is meteen geïnteresseerd en wil van alles weten over het huis en die periode. Hij vraagt waarom we zijn verhuisd. Ik vertel dat het een mooi huis was maar dat het maar 2 slaapkamers had. Een heel grote en een kleintje. Karsten knikt wijs. Dan zijn we vast verhuisd omdat er niet genoeg kamers waren voor 3 kinderen. Ik vertel hem dat we nog geen kinderen hadden toen we daar woonden. Weer denkt hij het te snappen. We zijn dus verhuisd omdat ik zwanger was. Weer heeft hij geen gelijk. Hoewel ik wel zwanger was toen we verhuisden hadden we eerst een ander huis gekocht en toen pas besloten dat we een kindje wilden. Ik had het geluk snel zwanger te zijn.

Karsten kijkt nadenkend en vraagt:”Jullie wilden toen dus wel graag een kindje. Wilden jullie er ook wel drie?” Ik kijk mijn derde zoon aan en zie dat ik geen grapje moet maken, het antwoord is voor hem belangrijk. “Ja lieverd, we wilden dolgraag drie kinderen.”

Nu mengt Jasper zich in het gesprek: “Dus jullie wilden drie kindjes? En toen niet meer kindjes?” “Nee schat, papa en mama vinden drie kinderen genoeg.””O, dus jullie gaan altijd meteen slapen als jullie naar bed gaan.” zegt hij voldaan. Ik heb hem maar niet tegengesproken.

Googlefratsen

twee of drie jaar geleden wilde mijn oudste zoon graag op hyves. Om een hyve aan te maken had hij een emailadres nodig. Zelf had ik al een tijdje een emailaccount bij Gmail en dit beviel me goed. Weinig tot geen spam en makkelijk toegankelijk zodat ik eenvoudig een oogje op mijn zoons activiteiten kon houden. Ik koos er dus voor ook voor hem een emailaccount aan te maken bij Gmail.
Tijdens het aanmaken van een account moet je altijd een hele rits gegevens invullen, waaronder een geboortedatum. Naar eer en geweten vulde ik de geboortedatum van mijn zoon in. Ik las de voorwaarden door, klikte op akkoord en zoonlief had een emailaccount.
Eergisteren vroeg mijn zoon of ik eens wilde kijken naar zijn netbook want zijn email deed het niet. Ik stuurde een testmail en inderdaad deze kwam niet binnen. Om te controleren of mijn mail goed verstuurd was wilde ik zijn internetmailbox openen en toen was er plots een grote verrassing. De toegang werd geweigerd omdat mijn zoon nog geen 16 was. Tenzij hij kan bewijzen dat hij toch 16 is wordt zijn account over enkele dagen verwijderd.
In de voorwaarden staat inderdaad dat je oud genoeg moet zijn om een contract te mogen afsluiten maar wat mij frappeert is dat men er nu al achter is dat deze jongen 12 is. Omdat het al een tijd geleden is kan ik mij ook niet meer herinneren of ik toen der tijd via een email toestemming heb moeten geven om zijn account te activeren omdat hijzelf niet oud genoeg was om een contract aan te gaan.
Kortom, ze hebben gelijk maar ik verbaas me toch een klein beetje over de manier waarop ze hier mee omgaan. Nu maar gauw op zoek naar een mailprovider die wel een emailaccount wil verstrekken aan iemand die niet over zijn leeftijd liegt.