Het is zondagmiddag. Jasper en Karsten hebben een wedstrijdje gereden op de manege. Ik beschik die dag niet over de auto dus we gaan met de stadsbus naar huis. Als we in de bus zitten zie ik dat de busroute langs het huis komt waar Paul en ik hebben samengewoond. Ik vertel dit aan de jongens.
Karsten is meteen geïnteresseerd en wil van alles weten over het huis en die periode. Hij vraagt waarom we zijn verhuisd. Ik vertel dat het een mooi huis was maar dat het maar 2 slaapkamers had. Een heel grote en een kleintje. Karsten knikt wijs. Dan zijn we vast verhuisd omdat er niet genoeg kamers waren voor 3 kinderen. Ik vertel hem dat we nog geen kinderen hadden toen we daar woonden. Weer denkt hij het te snappen. We zijn dus verhuisd omdat ik zwanger was. Weer heeft hij geen gelijk. Hoewel ik wel zwanger was toen we verhuisden hadden we eerst een ander huis gekocht en toen pas besloten dat we een kindje wilden. Ik had het geluk snel zwanger te zijn.
Karsten kijkt nadenkend en vraagt:”Jullie wilden toen dus wel graag een kindje. Wilden jullie er ook wel drie?” Ik kijk mijn derde zoon aan en zie dat ik geen grapje moet maken, het antwoord is voor hem belangrijk. “Ja lieverd, we wilden dolgraag drie kinderen.”
Nu mengt Jasper zich in het gesprek: “Dus jullie wilden drie kindjes? En toen niet meer kindjes?” “Nee schat, papa en mama vinden drie kinderen genoeg.””O, dus jullie gaan altijd meteen slapen als jullie naar bed gaan.” zegt hij voldaan. Ik heb hem maar niet tegengesproken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten