Al dagen vraag ik het mezelf af, waarom had ik ook alweer besloten mee te doen? Wat is de reden dat ik me heb opgegeven? Waarom denk ik dat ik dat wel kan? Waarom rolt er geen verhaal uit mijn vingers?
Zoveel vragen, met minstens zoveel antwoorden er op. Sommige antwoorden zijn heel simpel, andere graven wat dieper in mijn psyche maar uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer, Angst. Ik wilde een uitdaging en ben nu bang te falen.
De angst om te falen zit diep. Hoewel er misschien wel wat dingen als mogelijke oorzaak zijn aan te wijzen ben ik te opstandig om me bij mijn angst neer te leggen. Het is oké dat de angst er is, maar ik wil mij er niet door laten leiden of tegenhouden. Met mijn angst in mijn kielzog zal ik blijven proberen een verhaal te schrijven.
En terwijl ik dit allemaal door mijn hoofd laat gaan fluistert een klein stemmetje me in,”Maak je toch niet zo druk. Je hebt een prachtig verhaal staan wat je alleen maar hoeft in te korten en aan te passen.”De zelfopgelegde druk glijdt langzaam van mijn schouders af en ik voel dat er ruimte ontstaat. Ruimte die benut kan worden om mijn verhalen te schrijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten