Het is bijna twee jaar geleden. Ik heb al weken last van mijn rug maar de laatste paar dagen is het verergerd. Nadere inspectie vertelt mij dat ik scheef ben. Ergens zit er iets niet goed waardoor ik niet symmetrisch sta, zit en loop. Tijd om naar de huisarts te gaan dus. Ik ben een week of twee terug ook geweest maar toen enkel met pijn klachten. De huisarts snapt meteen al dat het verergerd moet zijn en kijkt zeer zorgelijk als ik naar hem toe hobbel. Na een kort onderzoek legt hij me uit waarom hij de stand van mijn rug zo zorgelijk vindt. Hij noemt de naam van een aandoening die bovengemiddeld vaak voorkomt bij mensen die, net als ik, de ziekte van Crohn hebben. Hij wil dat ik meteen doorga naar het ziekenhuis om foto’s te maken zodat zijn vermoeden bevestigd of ontkracht kan worden.
Goed twee uur later zijn de foto’s gemaakt en Paul en ik zijn net weer op weg naar de auto als ik een sms-je ontvang. Ik zie dat het een berichtje is van de buuf. Ze wist dat ik vanochtend naar de huisarts moest dus ik vermoed dat ze wil weten wat de uitkomst was. Ik open het sms-je en lees het. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog van onbegrip. Wat is dit voor raar bericht? “Buum is door zijn rug gegaan. Wil jij met me naar de sauna?” Ik snap er niets van, denk zelfs even dat het een heel raar grapje is. Ik naar een sauna? Ik word al beroerd als de buitentemperatuur oploopt tot boven de 25 graden. En wat is dat nou voor wrange opmerking over door de rug gaan terwijl ik net onderzoeken heb ondergaan op een heel nare rugaandoening? Dan realiseer ik me dat ze niet eens weet dat ik naar het ziekenhuis ben doorgestuurd. Het was ook al helemaal niets voor haar om zo’n soort geintje te maken. Maar wat bedoelde ze dan toch met haar berichtje?
We zijn amper thuis als de poort wordt opengegooid en Buuf de tuin in komt stampen. Aan alles is te zien dat ze enigszins opgefokt is. Terwijl ze de keuken instapt begint ze al te praten. “Stom hè, dat dat nou net vandaag moet gebeuren. De vorige keer dat we naar de sauna gingen kneust hij de dag ervoor zijn enkel en nu gaat hij vanmorgen door zijn rug. Het zit helemaal vast, hij kan geen kant meer op. Maar ik heb 2 arrangementen gereserveerd. Ik heb al gebeld maar als we niet komen, moeten we toch een groot gedeelte betalen. Ik heb iedereen waarvan ik dacht dat ze wel mee wilden al gevraagd maar niemand kan mee. Wil jij wel?” Helemaal overdonderd en volledig verbouwereerd kijk ik haar aan. Hoewel ik wil zeggen:”Nee, natuurlijk niet!” haal ik even diep adem en vraag of ze eerst even een kop koffie wil. Ze ziet er namelijk uit alsof ze daar ernstig aan toe is.
Terwijl ik koffie zet overdenk ik de situatie. Ik merk dat ik twijfel. Ik vertel Buuf dat ze me nogal overvalt met haar vraag en of ik er nog even over na mag denken. Ik krijg 20 minuten van haar. Ze zit nu iets minder op hete kolen en ik vraag haar het hele verhaal nog eens te vertellen maar dan nu graag iets rustiger.
Terwijl ze vertelt schieten mijn gedachten heen en weer. Hoe zou het eigenlijk zijn, zo’n saunabezoek? Zou ik dat wel durven? Dat is gemakkelijk. Ja, het zal even een drempel zijn maar wel een die ik wel over durf. Zou ik wel tegen de warmte kunnen? Alsof iemand me dat van te voren kan vertellen. Wil ik dat eigenlijk stiekem toch wel? Daar lijkt het wel op. Zou ik zomaar op stel en sprong weg kunnen? Ik kijk naar Paul. Hij haalt zijn schouders op en zegt zo zonder woorden:”Als jij dit wilt ga je. Wij redden ons hier wel.”
Hoewel ik nog steeds wat aarzeling voel wint mijn nieuwsgierigheid naar een saunabezoek de strijd en een uur later zijn Buuf en ik onderweg naar mijn eerste sauna-ervaring. Het moge duidelijk zijn dat het me goed beviel aangezien ik sinds die eerst keer 4 à 5 keer per jaar een dagje doorbreng in een saunacomplex. Meer laten de agenda en de portemonnee helaas niet toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten