De buurman van Kader Abdolah

Gisteravond zat ik op MSN te chatten met een collega-leesfreak. We hadden het over onze nieuwste aanwinsten,aanraders en favoriete schrijvers. Mijn chatmaatje prees de boeken van Kader Abdolah de hemel in. Ik moest tot mijn grote schaamte bekennen dat ik nog nooit een boek van hem had gelezen. En dat terwijl ik de man in kwestie een paar keer had ontmoet. 
Verbazing alom bij mijn maatje. Hoe kan het dat jij die man hebt ontmoet? Ik gleed terug in de tijd. 
Ik zal een jaar of 14,15 zijn geweest toen er een meisje bij ons op school kwam wat tot die tijd bij haar vader in Zwolle had gewoond. Maar door nare omstandigheden moest ze bij haar moeder gaan wonen en kwam bij ons op school terecht. 
We vormden met 3 tienermeisjes een vriendenclubje. We deden dingen die meisjes van die leeftijd doen. We gingen de stad in, we aten patat, we dronken koffie en we kletsten en giebelden erg veel. 
We kregen de leeftijd om te gaan stappen. Na een paar keer lokaal uit te zijn geweest stelde S. voor om eens in Zwolle te gaan stappen. En omdat we dan allemaal met vervoer zaten haar vader te vragen of we bij hem mochten logeren. 
Haar vader was een aparte man. Hij was een typische oude hippie-homo. Jarenlang had hij in de kast gezeten, was getrouwd,kreeg 2 kinderen en was diepongelukkig. Na vele gesprekken met zijn vrouw kwam hij uit de kast. Hij scheidde en werd gelukkig met een vriend. Door omstandigheden(hij was kunstenaar en huisvader,zij had net een nieuwe voltijdbaan die veel tijd kostte) besloten ze dat de kinderen bij hem bleven. 
Er braken jaren van oprecht geluk aan. Tot het moment dat zijn relatie werd verbroken. Hij raakte in een zeer ernstige depressie en werd opgenomen. Na uitgebreid onderzoek kwam aan het licht dat hij manisch-depressief was. 
Zo goed en zo kwaad als het ging pakte hij zijn leven weer op. Het ging heel redelijk met hem. We konden komen logeren. 
We stapten op de trein naar Zwolle. Daar stapten we in de bus naar Westenholte. Onderweg wees S. ons op het buurtcentrum waar haar vader vrijwilligerswerk deed. Hij was vooral erg begaan met vluchtelingenwerk. Zijn directe buurman was Iranees. 
Bij de vader thuis aangekomen werden we verwelkomd en direct voorgesteld aan de buurvrouw en haar baby die op bezoek waren."Ja,"zei de vader,"ze moet haar Nederlands oefenen." 
We dronken thee met het gezelschap. De deurbel ging. De buurman kwam ook even langs. Toen het gezelschap was vertrokken vertelde de vader het trieste verhaal van deze familie. Vluchtelingen uit Iran. Een intelligente man,een schrijver. Hij wilde erg graag intergreren maar had veel moeite met de taal. Vooral omdat ze overal in de buurt werden genegeerd en ze dus niemand hadden om de taal mee te oefenen. ”Tja,dat doe ik dus” 
Na enkele maanden vertelde S. dat het weer erg slecht ging met haar vader. Hij was opgenomen op de PAAZ-afdeling. We besloten hem te gaan bezoeken als hij dat wilde. Na enkele weken was hij zover dat hij S. belde om te zeggen dat het hem fijn leek als ze met haar vriendinnen kwam. 
Wederom stapten we op de trein naar Zwolle. Al giebelend en geinend liepen we het ziekenhuis binnen. We kwamen de ontmoetingsruimte binnen waar S. met haar vader had afgesproken. We waren niet het eerste bezoek van die dag. De buurman zat bij hem. Ze hadden een intensief gesprek. Op een gegeven moment hoorde ik S. haar vader zeggen:”de medicijnen helpen inderdaad tegen de diepe dalen,maar ze nemen me ook mijn hoge toppen af” Wat dat precies inhield begreep ik op dat moment niet,maar de woorden zouden nog lang nagalmen in mij hoofd 
Dat was de laatste keer dat ik S.haar vader zag. Ik veranderde van school ,zij kreeg een serieuze relatie en de tienervriendschap doofde uit. Wel kreeg ik nog geregeld van mijn andere vriendin die S. op school nog geregeld sprak,updates hoe het met haar vader ging.Over het algemen waren de berichten positief. Het ging weliswaar emt vallen en opstaan maar er zat vooruitgang in. 
Vlak voor haar eindexamen vertelde S. dat het uitstekend ging. Haar vader was begonnen als model voor mannenmode en was daar goed in. Hij had een paar hechte vriendschappen en hij was verliefd. Drie maanden later kregen we een rouwkaart. S’haar vader was dood,zelfmoord. In zijn afscheidsbrief stond:Ik wil niet leven met diepe dalen maar ook niet zonder hoge toppen. 
Ondanks dat de vriendschap niet meer bestond besloten wij(de andere vriendin en ik) dat we naar de uitvaart wilden. Deze lieve,intense man zou gemist worden. We wilden afscheid nemen. 
Tijdens de uitvaartdienst hield de buurman een voordracht.Het was een prachtige voordracht, vol liefde en passie. Een voordracht die de vader van S. recht deed. Deze buurman was Kader Abdolah. 
Ik vertelde dit verhaal in verkorte versie aan mijn MSN-maatje. Vol verbijstering las ik haar antwoord. In één van de boeken van Kader Abdolah speelt een buurman een heel belangrijke rol. Ze zocht het boek voor me op bij Bol.com. Ik klikte de link aan en ging naar het inkijkexemplaar. Met stomheid geslagen las ik de eerste paar bladzijden. Dit kon niet missen. De man die hier omschreven werd was de vader van S.! En dat meisje wat hij bij de buurman in huis ziet….Dat is S.! 
Het is verbazingwekkend hoe ruim 15 jaar later ik zo direct de man herken. Ik word weer helemaal teruggezogen in de tijd en beleef alles opnieuw. 
Dit boek gaat worden aangeschaft. Een exemplaar voor mij en een exemplaar voor de andere vriendin