Tolerant of verdraagzaam

Ondanks dat ik van geboorte een rasechte Haarlemse ben,ben ik opgegroeid in een klein dorp.Mijn ouders hebben in de jaren 70 dankbaar gebruik gemaakt van de kans op werk in het Oosten met de daarbij behorende verhuispremie.Buiten een deel van mijn aard is er dus nog weinig stads aan mij. 
Het dorp waar ik opgroeide was redelijk gesloten gemeenschap met strakke richtlijnen over wat normaal was en hoe je zou moeten zijn,leven en eruit zien.In mijn ogen erg bekrompen en benauwend.Ik kon en wilde mij niet aan deze normen conformeren.Het zal dan ook niemand verbazen dat ik zodra het mogelijk was uit dit dorp verhuisde naar een klein provinciestadje.Niet naar een grote stad want daar voelde ik me altijd verloren in de massa. 
De laatste jaren kom ik er meer en meer achter dat het opgroeien in een klein dorp mijn referentiekader erg klein heeft gehouden.Er woonde in het hele dorp 1 Moluks gezin en 1 gezin waarvan de vader Surinamer was.Dit waren ook meteen deJehova-getuigen van het dorp.Verder woonden er in mijn buurt 2 donkere kinderen.De een afkomstig uit Bangladesh,de ander uit India.Beide kinderen waren geadopteerd door zeer blanke mensen.Er werd over een man in het dorp gefluisterd dat hij homoseksueel was en van een schooljuf werd de geaardheid in het geniep betwijfeld.Het eerste meisje in de klas met gescheiden ouders was een echte bezienswaardigheid.Wij wisten niet eens dat dat bestond. 
Zelf haalde ik over dit soort dingen altijd mijn schouders op.Al vroeg was ik er van overtuigd dat ieder moest leven zoals hem/haar dat goed leek en dat het niet aan mij was daar een oordeel over te vellen.Tenminste,dat dacht ik altijd. 
Op de middelbare school raakte ik bevriend met een meisje wat in haar leven al meerdere keren was verhuisd.Ze had op verschillende plekken in het land gewoond.Door het werk wat haar moeder had gedaan voor een stichting tot ze de Vut in ging was ze met heel veel verschillende soorten mensen in aanraking gekomen.Zo was er een Antilliaanse kok in dienst,werkte er een drugsverslaafde als klusjesman, werkte er een biseksuele psychiatrische patiënte op de administratie en was de conciërge een anarchistische homo die in het punktijdperk was blijven hangen.Ik kon mijn oren niet geloven dat dat soort mensen echt bestond.En nog ongelooflijker , dat je er mee kon werken en communiceren.Ik begon in te zien dat ik veel minder verdraagzaam was dan ik mijzelf altijd had voorgehouden 
Doordat mijn vriendin dit allemaal heel gewoon vond en zich door afkomst nog problematiek liet tegenhouden contact te krijgen met diverse mensen leerde ik veel bij.Zo begreep ik al snel dat niet elke student van de kunstacademie latent homoseksueel was of zich te buiten ging aan orgies.Haar zus had daar gestudeerd en woonde al jaren samen met een man waar ze later mee trouwde.Een keurig huisje-boompje-beestje-stel 
Mijn blik verruimde enorm.Nou was dat ook wel nodig om mijn vriendin en har leefwereld bij te kunnen houden want van vriendjes was ze niet vies.Het leek wel alsof ze alleen maar viel op jongens van buitenlandse afkomst.Zo heeft ze een relatie gehad met een Perzische jongen,een Antilliaanse jongen,een Egyptische jongen en een jongen uit India.Na deze fase kwam ze bij de mannen met bagage.Zo woonde ze samen met een man wiens ex al jaren een relatie bleek te hebben,een zoon van een BOM-moeder en een muzikant met een drankverleden.Niets heeft mijn referentiekader zo vergroot als het volgen en accepteren van haar keuzes in haar liefdesleven.Niet dat ik alles goedkeurde wat ze deed maar uit respect en liefde voor haar aanvaardde ik het allemaal en leerde te kijken naar de mens achter het verhaal.Ik werd mij er van bewust dat ik leef met vooroordelen. 
Ik leerde dat tolerant zijn echt niet zo’n mooie eigenschap is.Tolerantie is niet meer dan de wetenschap dat sommige dingen bestaan maar er verder geen aandacht aan schenken.Als je echt midden in de samenleving wilt staan moet je echt een paar stappen verder gaan en wel bewust stilstaan bij de keuzes van mensen. 
Mijn leven is enorm verrijkt toen mijn schoonmoeder ging samen wonen met een man die een homoseksuele zoon en homoseksuele dochter heeft.Niet omdat ze tot de subgroep homo’s horen maar omdat het prachtmensen zijn.Doordat ik heb ingezien dat ik vooroordelen heb heb ik mij voor ze kunnen openstellen en ze echt leren kennen.Dat is de ware verrijking van verdraagzaamheid Ondanks dat ik van geboorte een rasechte Haarlemse ben,ben ik opgegroeid in een klein dorp.Mijn ouders hebben in de jaren 70 dankbaar gebruik gemaakt van de kans op werk in het Oosten met de daarbij behorende verhuispremie.Buiten een deel van mijn aard is er dus nog weinig stads aan mij. 
Het dorp waar ik opgroeide was redelijk gesloten gemeenschap met strakke richtlijnen over wat normaal was en hoe je zou moeten zijn,leven en eruit zien.In mijn ogen erg bekrompen en benauwend.Ik kon en wilde mij niet aan deze normen conformeren.Het zal dan ook niemand verbazen dat ik zodra het mogelijk was uit dit dorp verhuisde naar een klein provinciestadje.Niet naar een grote stad want daar voelde ik me altijd verloren in de massa. 
De laatste jaren kom ik er meer en meer achter dat het opgroeien in een klein dorp mijn referentiekader erg klein heeft gehouden.Er woonde in het hele dorp 1 Moluks gezin en 1 gezin waarvan de vader Surinamer was.Dit waren ook meteen deJehova-getuigen van het dorp.Verder woonden er in mijn buurt 2 donkere kinderen.De een afkomstig uit Bangladesh,de ander uit India.Beide kinderen waren geadopteerd door zeer blanke mensen.Er werd over een man in het dorp gefluisterd dat hij homoseksueel was en van een schooljuf werd de geaardheid in het geniep betwijfeld.Het eerste meisje in de klas met gescheiden ouders was een echte bezienswaardigheid.Wij wisten niet eens dat dat bestond. 
Zelf haalde ik over dit soort dingen altijd mijn schouders op.Al vroeg was ik er van overtuigd dat ieder moest leven zoals hem/haar dat goed leek en dat het niet aan mij was daar een oordeel over te vellen.Tenminste,dat dacht ik altijd. 
Op de middelbare school raakte ik bevriend met een meisje wat in haar leven al meerdere keren was verhuisd.Ze had op verschillende plekken in het land gewoond.Door het werk wat haar moeder had gedaan voor een stichting tot ze de Vut in ging was ze met heel veel verschillende soorten mensen in aanraking gekomen.Zo was er een Antilliaanse kok in dienst,werkte er een drugsverslaafde als klusjesman, werkte er een biseksuele psychiatrische patiënte op de administratie en was de conciërge een anarchistische homo die in het punktijdperk was blijven hangen.Ik kon mijn oren niet geloven dat dat soort mensen echt bestond.En nog ongelooflijker , dat je er mee kon werken en communiceren.Ik begon in te zien dat ik veel minder verdraagzaam was dan ik mijzelf altijd had voorgehouden 
Doordat mijn vriendin dit allemaal heel gewoon vond en zich door afkomst nog problematiek liet tegenhouden contact te krijgen met diverse mensen leerde ik veel bij.Zo begreep ik al snel dat niet elke student van de kunstacademie latent homoseksueel was of zich te buiten ging aan orgies.Haar zus had daar gestudeerd en woonde al jaren samen met een man waar ze later mee trouwde.Een keurig huisje-boompje-beestje-stel 
Mijn blik verruimde enorm.Nou was dat ook wel nodig om mijn vriendin en har leefwereld bij te kunnen houden want van vriendjes was ze niet vies.Het leek wel alsof ze alleen maar viel op jongens van buitenlandse afkomst.Zo heeft ze een relatie gehad met een Perzische jongen,een Antilliaanse jongen,een Egyptische jongen en een jongen uit India.Na deze fase kwam ze bij de mannen met bagage.Zo woonde ze samen met een man wiens ex al jaren een relatie bleek te hebben,een zoon van een BOM-moeder en een muzikant met een drankverleden.Niets heeft mijn referentiekader zo vergroot als het volgen en accepteren van haar keuzes in haar liefdesleven.Niet dat ik alles goedkeurde wat ze deed maar uit respect en liefde voor haar aanvaardde ik het allemaal en leerde te kijken naar de mens achter het verhaal.Ik werd mij er van bewust dat ik leef met vooroordelen. 
Ik leerde dat tolerant zijn echt niet zo’n mooie eigenschap is.Tolerantie is niet meer dan de wetenschap dat sommige dingen bestaan maar er verder geen aandacht aan schenken.Als je echt midden in de samenleving wilt staan moet je echt een paar stappen verder gaan en wel bewust stilstaan bij de keuzes van mensen. 
Mijn leven is enorm verrijkt toen mijn schoonmoeder ging samen wonen met een man die een homoseksuele zoon en homoseksuele dochter heeft.Niet omdat ze tot de subgroep homo’s horen maar omdat het prachtmensen zijn.Doordat ik heb ingezien dat ik vooroordelen heb heb ik mij voor ze kunnen openstellen en ze echt leren kennen.Dat is de ware verrijking van verdraagzaamheid