Ik leef mijn leven van dag tot dag.Ik neem de hordes die ik op mijn weg vind.Ik schop de beren aan de kant die mij beperken.Ik kijk pas wat er achter de bocht ligt als ik de bocht in ga.Ik kijk liever niet te ver vooruit.De toekomst is al zo vaak onvoorspelbaar gebleken.Ook achteruit kijken is iets wat ik niet al te vaak doe.Wat geweest is, is geweest en daar verander je niks meer aan.
Maar vandaag werd ik er even aan herinnerd dat terugkijken niet per definitie tijdverspilling is.Het laat me zien waar ik vandaan kom, wie ik ben geweest, hoe ik ben gekomen waar ik nu sta.Elk voorval, elke hindernis, elke ruzie, alle mooie ontmoetingen en al mijn keuzes hebben me gemaakt tot wie ik ben.Ze hebben mij en mijn leven gevormd.
Mijn verleden bevat een schat aan rijke ervaringen.Hoewel ik sommige dingen op dat moment als een zware last heb ervaren hebben ze mij ook veel geschonken.Ze hebben mij leren vertrouwen op mijzelf.Ze hebben mij vertrouwen in een ander geschonken.Ik weet door mijn ervaringen dat ik onvoorwaardelijk lief kan hebben en ook dat een ander onvoorwaardelijk van mij kan houden.Ik heb geleerd dat ik kan vechten als men mij in het nauw wil drijven.Ik heb een aantal van mijn talenten mogen leren kennen en leren aanwenden.Ik heb gevoeld tot in de kern van mijn ziel dat ik een goede moeder ben.
Maar wat ik vooral heb mogen leren is dat ik niet tegen windmolens hoef te vechten om iemand te zijn.Ik hoef geen beroemdheid te zijn om gezien te worden.Ik hoef niet te schreeuwen om gehoord te worden.Ik hoef niemand te bewijzen dat ik bestaansrecht heb.Ik hoefde alleen maar mezelf te worden om dit alles in de schoot geworpen te krijgen.
En soms is het fijn te beseffen dat het feit dat je bent voldoende is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten