Kwetsend

Dit blog is ooit geschreven als reactie op een optelsom van incidenten,opmerkingen en reacties in sommige berichten die ik las op hyves. En helaas nog steeds actueel.
Wat is het toch dat je als ouder van een kind wat door de maatschappij als niet normaal wordt beschouwd door iedereen aangevallen mag worden.Hebben wij een bordje op ons rug met:’Natuurlijk is het onze eigen schuld.Straf ons maar’? 
Als ouder van 3 knullen die zich op sommige punten niet volgens de norm ontwikkelen verbaas ik me er meer en meer over wat voor shitlading aan verwijten, kritiek en onwaarheden we schijnen te moeten slikken.En dan niet enkel van de zogenaamde buitenwereld.Nee, ook volwassenen die ooit eens waren als onze kinderen vinden dat we het als ouders niet goed doen. 
We zijn te bezorgd.We snappen het niet.We beschouwen onze kinderen niet als normaal.We verwachten teveel van ze.We verwachten te weinig van ze.We beschermen ze te weinig.We bereiden ze niet genoeg voor op het leven in de maatschappij.We accepteren niet dat onze kinderen anders zijn dan anderen.We willen niet weten dat onze kinderen anders in elkaar zitten dan wijzelf.We willen niet zien dat onze kinderen net zo zijn als wijzelf.En vooral, we willen onze kinderen veranderen in iets wat ze niet zijn, nooit zullen worden en zeker ook niet willen zijn. 
Als klap op de vuurpijl zijn er dan ook nog mede-ouders die menen dat we onszelf zielig vinden als we zeggen dat het ons wel eens zwaar valt.Dat het moeilijk is om lichamelijk te worden aangevallen door een kind wat in paniek met agressie reageert.Dat het zwaar is om dagen achtereen in een staat van alarmfase rood te verkeren.Dat het je emotioneel verscheurt om je kind richting een diepe depressie te zien afglijden en je kunt niks anders doen dan het vasthouden en liefde geven. 
Ik hoef niet zo nodig op een voetstuk te worden geplaatst.Ik ben hun moeder, ik hou van ze en doe daarom alles wat mogelijk is om te kunnen zorgen dat ze gelukkig kunnen zijn.Maar ik ben vooral ook een mens.Doordat ik een mens ben heb ik grenzen aan mijn kunnen,grenzen aan mijn geduld, grenzen aan mijn inlevingsvermogen en grenzen aan mijn kunnen.Ik ben een mens dus ik maak fouten.Ook fouten die soms ten koste gaan van mijn kinderen.Want dat is wat mensen gebeurt.Ze falen wel eens, hoe hard ze ook proberen te slagen. 
Ja, ik weet dat ik moeder ben van 3 prachtige kinderen.Alle drie geven ze me onvoorstelbaar mooie dingen.Maar laten we alsjeblieft niet gaan bagatelliseren of dingen mooier voorstellen dan ze eigenlijk zijn.Ouder zijn is een prachtige functie maar af en toe wel een verhipt zware.En ik vind dat we daar allemaal wel eens vaker bij stil mogen staan.