een krik,een kruissleutel en een reservewiel

Afgelopen dagen kreeg je op hyves na het plaatsen van en krabbel steeds een reclamebericht te zien waarin je werd gevraagd of je ooit een wiel had verwisseld.Uit de grond van mijn hart kan ik daarop antwoorden ‘Nee nog nooit’ 
Ik heb nu 10 jaar mijn rijbewijs.In de tijd dat ik leste was men bezig met het omturnen van de traditionele methode naar het rijbewijs nieuwe stijl.Ik heb nog wel het oude theorie-examen gedaan(geslaagd met vlag en wimpel) maar in de rijlessen kwam het stukje autotechniek al wel een beetje om de hoek kijken. 
Zo vond mijn instructeur dat ik de diverse lampjes op het dashboard moest kunnen benoemen.En ook wat ik moest doen als er zo’n lampje ging branden.Ik vond het nogal simpel.Er brandt een lampje dus zet de auto op een daarvoor geschikte plek neer en pak je instructieboekje.Daarin staat precies wat je moet doen als er wat voor lampje dan ook gaat branden. 
De instructeur(type norse,oude man) keek eens meewarig en zuchtte diep.Hij wist dat ik gelijk had maar peperde me flink in dat ik van sommige lampjes toch echt de betekenis moest leren want dat was BELANGRIJK.Vervolgens vroeg hij me wat ik nodig had als ik een lekke band zou krijgen.En ja,ik zat alleen in de auto.Daar hoefde ik niet lang over na te denken.Een krik,een kruissleutel ,een reservewiel en een ANWB-pasje. 
Met stomheid geslagen staarde de instructeur eventjes voor zich uit.Aan zijn gezicht te zien was hij hard aan het nadenken hoe hij hier nou op moest reageren.Hij besloot het vaderlijk te doen. 
-Maar wat nou als je midden in de nacht langs de kant van de weg staat? 
-In de auto blijven zitten met de deuren op slot en de ANWB bellen. 
-Maar het is toch een simpel karweitje? 
-O vast wel,maar toevallig eentje waar ik helemaal geen zin in heb.Ik ben toch niet voor niks lid? 
De bloeddruk van de instructeur begon merkbaar te stijgen.Hij liep rood aan en hij begon zeer geagiteerd te sputteren.’Belachelijk dat je niet zelf dat wiel gaat wisselen.Dat gezeur altijd van vrouwen dat ze dat niet kunnen.Mopper,mopper,mopper’. 
Kortom,ik had een antwoord gegeven wat juist was.Alle attributen die nodig waren had ik opgenoemd.Hij was het er alleen ernstig mee oneens dat ik dan niet zelf dat wiel ging wisselen. 
Toen ik dan eindelijk mocht afrijden is mij nooit gevraagd naar het wisselen van een wiel.En ik heb toch 3 keer afgereden.De lampjes bleken ook een stuk minder belangrijk dan verwacht.Alle examinatoren vonden het voldoende dat ik wist hoe het lampje van de handrem eruit zag en dat ik wist dat je moest stoppen als het olielampje ging branden vonden ze allemaal een soort bonus.Kortom,mijn instructeur maakte zich druk om niks. 
Nu 10 jaar later zit mijn jongste zoon in de klas bij de kleinzoon van mijn rijinstructeurs kunnen goed met elkaar overweg en spelen geregeld.Op een van die speelafspraakjes hebben zijn moeder(de dochter van de instructeur) en ik het over de nieuwe lesauto van haar vader.Ik vertel het verhaal over het verwisselen van het wiel.Lachend kijkt ze me aan en verteld wat zij nodig heeft om een wiel te verwisselen.Een krik,een kruissleutel,een reservewiel en het telefoonnummer van haar vader!